மணிக்கதவம் தாள் திறவாய்!

கோதை  தன் தோழியை எழுப்ப  அந்தப்பெரியவீட்டுவாசலுக்கு வந்து நின்றாள்.

அவள் கிருஷ்ணபக்தை அவன் அருளால்  வசதியாக வாழ்பவள். ஊரில் பெரிய வீடு அவளுடையதுதான்.

வீடா  அது?  தூமணிமாடம்  கொண்டது சுற்றிலும் விளக்கெரிந்துகொண்டிருப்பது. அகில்தூபப்புகை மணம் கமழ்வது..  அங்கு  ஓர் அழகிய பஞ்சணை மீது  உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறாள் தோழி.. வசதியான வீட்டுப்பெண்ணாம்    காலை சீக்கிரம் எழுந்து பழக்கம் இல்லைபோலும்.

 

இத்தனைக்கும்  அவள் அப்பா்வை   உரிமையுடன்  மாமன் என்றழைப்பாள் கோதை 

 மாமன்  மகளே உன் வீட்டின் நவரத்தினமணியிலான  கதவைத்திற.  என்று  கேட்டுக்கொண்டாள்.

அவள் எழுந்தமாதிரி தெரியவில்லை  ஆகவே அவள்தாயிடம்”மாமீர் அவளை  எழுப்பீரோ”  என்று  விண்ணப்பித்தாள்.

மாமி மகளிடம் இதை சொன்னமாதிரி தெரியவில்லை ஆகவே கோதை சற்று பொறுமை இழந்தாள்.”  மாமீ உங்க பெண் என்ன ஊமையா செவிடா  சோம்பல் காரணமாய் உறங்குகிறாளா அல்லது எழுந்திருக்க இயலாமல் காவலிடப்பட்டாளா? நன்கு உறங்கும்படி மந்திரித்துதான் விடப்பட்டாளா? “

மகளும் தாயும்  திடுக்கிட்டு  ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டார்கள்.

மாமாயன் மாதவன் வைகுந்தன்  நாமம்  பலவும் சொல்வோம் கேட்டுவிட்டால்  நீ  வரமாட்டாயா என்ன எழுந்து வா  தோழி.

 

பிறந்தவாறும் வளர்ந்தவாறும் பெரியபாரதம் கைசெய்து ஐவர்க்கு திறங்கள் காட்டியிட்டுச் செய்துபோன மாயங்களும்,நிறந்தனூடு புக்கு எனதாவியை நின்று நின்று உருக்கியுண்கின்ற இச்சிறந்தவான்சுடரே

உன்னை என்று கொல் சேர்வதுவே!

 

 

(திருவாய்மோழியில் நெஞ்சுருகி அருளிச் செய்கிறார் நம்மாழ்வார்.  மாமாயன்  அவன்!

 

 

மாதவன்...மகாலக்ஷ்மியின்  கணவன்.

திருமகளுடனேயே எப்போதும் காண்கின்றவனென்பதை சூசகமாக ஆசமனம் செய்தபிறகு பவித்திரவிரலால்(மோதிரவிரல்)வலக்கண் ஆரம்பத்தில் மாதவாய நமஹ  என்று தொடுகிறார்கள்.

 

 

வைகுநதன்!...

நாக்கொண்டு மானிடம் பாடேன், நலமாகத்

தீக்கொண்ட செஞ்சடையான் சென்று,என்றும் - பூக்கொண்டு

வல்லவா றேத்த மகிழாத, வைகுந்தச்

செல்வனார் சேவடிமேல் பாட்டு.

 

 

 ஸ்ரீவைகுண்ட நாதனுடைய திருவடிகள் மேல் கவிபாடுதற்கே ஏற்றநாவைக் கொண்டு மானிசரைப் பாடுதல்  மாட்டேன் என்கிறார் திருமழிசை. அப்படிப்பட்ட  வைகுந்தன்..

 

அவன்   நாமங்கள்  ஆயிரம்  உண்டே அவற்றைக்கூறி  முக்தி அடைவோம்  வா!

 

வந்தேன் கோதை என மணிக்கதவம் தாள் திறந்தாள் அந்தப்பெண்.

******************************************************

இந்தப் பாசுரம்சொகுசாய் வாழும் மக்களை சோம்பல் வாழ்க்கையினின்றும்  எழுப்பி அவர்களை நல்வழிக்குக்கொண்ர்தல் எவ்வளவு கடினம் என்பதை குறிப்பால் உணர்த்துகிறது

 

ஏமப்பெருந்துயில்...  ஏமம் என்னும் சொல் காவல் என்னும் பொருளில் குறளில் உள்ளது.

 

பிணியின்மை செல்வம் விளைவின்பம் ஏமம்
அணியென்ப நாட்டிவ் வைந்து

 

 

ஏமப்பெருந்துயில் என்பது  நவீன ஹிப்னாடிசம் மெஸ்மரிசம் போல  வசிய நித்திரை என்பதாகும் என்கிறது ஒரு திருப்பாவை உரை.

 

கம்பராமாயணத்தில்  சுந்தரகாண்டத்தில் அனுமன் சீதையினைக்கான வரும்போது  அசோகவன அரக்கிகளை மந்திரத்தால் உறங்கச்செய்தாராம்.

கம்பர்  ஆழ்வார் பாடல்களில் ஆழ்ந்தவர் என்பதை இந்தப்பாடல்  காட்டுகிறது.

 

காண்டற் கொத்த காலமும் ஈதே தெறுகாவல்
தூண்டற் கொத்த சிந்தையினாரும் துயில்கில்லார்
வேண்டத்துஞ்சார் என்றொரு விஞ்சை வினை செய்தான்
மாண்டற்குற் றாராம்என எல்லாம் மயர்வுற்றார்

 

விஞ்சைவினை  என்றால் மந்திரம் 

 

தூமணிமாடம் என்பது குற்றமற்ற திருமேனியையும்  சுற்றும் விளக்கெரிவது அத்திருமேனியில் பிரகாசிக்கும் ஞானத்தையும் குறிப்பிடுவது. தூபம்..ஞான தூபம் இது கமழ்வது அனுஷ்டானத்திலே

 

துயிலணைமேல் கண் வளரும் என்கிறாள் பாருங்கள்...கிருஷ்ண நினைவில்  துயில்வதும்போல பாவனை  மனக்கண்ணில் அவனைக்காணுதம்  அதன் நீட்சி கண் வளர்தல்..

 

தூமணி மாடம்  மணிக்கதவம்  என  இருமுறை மணி என்ற சொல் வருகிறது.

மணி என்பது  நவரத்தின மணியை மட்டுமல்ல அழகான என்றும் பொருள்கொண்டுவரும்.

மன்னுபுகழ்க் கோசலைதன் மணிவயிறு வாய்த்தவனே! 

 

 

 

தூமணி மாடத்துச் சுற்றும் விளக்கெரிய
தூபம் கமழ துயிலணைமேல் கண்வளரும்
மாமான் மகளே! மணிக்கதவம் தாள்திறவாய்;
மாமீர் அவளை எழுப்பீரோ? உன் மகள்தான்
ஊமையோ? அன்றி செவிடோ அனந்தலோ?
ஏமப் பெருந்துயில் மந்திரப் பட்டாளோ?
மாமாயன் மாதவன் வைகுந்தன் என்றென்று
நாமம் பலவும் நவின்றேலோ ரெம்பாவாய்.

 

பாடலின் தத்துவம்..

 

இங்கே சொல்லப்படும் தத்துவம் – கண்ணனை அடைவதான உயர்ந்த புருஷார்த்தத்தை இவர்களுக்கு புருஷகாரம் செய்து அருள அந்த க்ருஷ்ணனுக்கு ப்ரியமான அந்த கோபிகையை பிடிக்கிறார்கள். அவளுடைய தாயாரையே ஆசார்யனாகக் கொண்டு அந்த கோபிகையை வேண்டுகிறார்கள். ஆக மோக்ஷ புருஷார்த்தத்தை அடைய புருஷகாரம் தேவை. அதற்கு ஆசார்ய அனுக்ரஹம் தேவை என்பது தேறும்

 

மேலும் படிக்க... "மணிக்கதவம் தாள் திறவாய்!"

தேவாதி தேவனை சென்று நாம் சேவித்தால்......

பல்லாண்டு பல்லாண்டு பலகோடி நூறாயிரம்

மல்லாண்ட  திண்தோள் மணிவண்ணா

பெரியாழ்வார்   பாசுரம்  சொல்லிக்கொண்டே துளசிதளத்தை  பூக்கூடையில்  இட்டபடி மகளைப்பார்த்துக்கேட்க ஆரம்பித்தார்

என்னம்மா  கோதை இன்றைக்கும்   உன் தோழிகளை அழைக்கும்போதே  பாசுரத்தையும்  சொல்லப்போகிறாய் என நினைக்கிறேன் அப்படித்தானே?

பெரியாழ்வார் சிரித்தபடி கேட்டார்.

ஆமாம் அப்பா  !  மல்லாண்ட திண்  தோளனை மனதார நினைத்தபடி இன்றையப்பொழுதை ஆரம்பித்துவிட்டீர்கள்  நானும் எருமை, சிறுபுல் மேய  புறப்பட்டுவிட்டதை தொண்டரடிப்பொடி சொன்னாரே,’மேட்டிள மேதிகள் தளைவிடும் ஆயர்கள்.என்று திருப்பள்ளி எழுச்சி பாசுரத்தில்  அவர் மேதிகள் என்றதை நான் நேரடியாக எருமை என்றே சொல்லப்போகிறேன்..வந்து முழுபாசுரத்தையும் உங்களுக்கு அளிப்பேன்.

நல்லது அம்மா சென்று வா!

கோதை  அந்ததோழியின் வீட்டுவாசலுக்குவந்துநின்றாள்” பாவாய் எழுந்திராய்!”என்று அழைத்தாள். இந்த ஊரில்  உன்னைப்போல அழகி யாருமில்லை  பிரும்மன் உன்னைப்பார்த்துப்பார்த்துப்படைத்தானோ! அத்தகைய அழகு கொண்ட நீ வெளியே வா உன்னைபபர்க்கவேண்டும் பாவாய் எழுந்திராய்!

அந்தப்பாவையும் கேட்டாள் “எதற்கு என்னை அழைக்கிறாயடி கோதை?”

மறந்துவிட்டாயா பாவாய்?  நீராடப்போகவேண்டாமா?கீழ்வானம் வெளுத்துவிட்டது.  எருமைகள் எல்லாம்  கூட்டம் கூட்டமாக  சென்று பனி நிறைந்த சிறிய அருகம்புல்லைத்தின்னப்போகின்றன் வந்துபாரேன்..”

அப்படியா?

ஆமாம்  கிருஷ்ணனையே நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் உனக்கு  இவை கண்ணில்படுமா என்ன  அவன் நினைவிலான குதூகலம்  உன் கண்ணில் தெரிகிறதே  உள்ளத்தின்  அழகை  முகம் காட்டத்தவறுமா? கண்ணன் நினைவில் மகிழ்ச்சி  உள்ள பெண்ணே!  அடி கோதுகலமுடைய பாவாய்!

 

வரவேண்டியவர்கள் எல்லாம் வந்துவிடடர்களா கோதை?’’

நீராடப்புறப்படும் மிகுதியான பெண்களையும் முன்னமயேபோகாமல்தடுத்து

உன்னைக்கூவுவான் வந்து நின்றோம்(உன்னைக்கூபிடுவதற்காக வந்து வாசலில் நிற்கிறோம்)

மா(குதிரை)வடிவில் வந்த அசுரனின்

 வாயைப்பிளந்தவனை,

மல்லரை மாட்டிய(கம்சனால் அனுப்பப்பட்ட மல்லர்களை  அழித்தவனுமான  அவனிடம் நாம் வேண்டுவதை(பறை) பெறுவோம்.

தேவர்களுக்கெல்லாம்  தலைவனான  திருமாலை..ஆழ்வார் பெருமானும் அருளினாரே ‘அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதியவன்’என்று அந்த

தேவாதிதேவ்னை சென்றுநாம் சேவிப்போம்

ஆம் கோதை   சென்று நாம் சேவிப்போம்  அப்போது அவன் என்ன சொல்வானடி கோதை?

ஆ!  வா  !என்று அன்பாய் அழைப்பான்..  ஆராய்ந்து  நமக்கு அருள்வான் 

*****

பூதத்தாழ்வார் பெருமானின் பாசுரம்  இங்கே  மனதில் கொள்ளத்தக்கதாக இருக்கிரது.

மனத்துள்ளான் வேங்கடத்தான் மாகடலான், மற்றும்

நினைப்பரிய நீளரங்கத் துள்ளான், - எனைப்பலரும்

தேவாதி தேவ னெனப்படுவான், முன்னொருனாள்

மாவாய் பிளந்த மகன். ...

எல்லாரும் கிருஷ்ணானுபவம் எனும்  பக்திக்குளத்தில்  குள்ளக்குளிர நீராடப்புறப்பட்டார்கள்

கிழக்கு  வெளூப்பது.... ஸத்வகுனம் தலையெடுப்பதற்கான அறிகுறி

எருமை சிறுவீடு மேய்வான் பரந்தன காண்.. தமோ குணங்கள் விலகிப்போவதாக்க்கூறுவது

பாசுரம் எட்டாம் நாள்.

கீழ்வானம் வெள்ளென்று எருமை சிறுவீடு
மேய்வான் பரந்தன காண் மிக்குள்ள பிள்ளைகளும்
போவான் போகின்றாரை போகாமல் காத்து -உன்னைக்
கூவுவான் வந்து நின்றோம் கோதுகலமுடைய
பாவாய் எழுந்திராய் பாடிப் பறை கொண்டு
மாவாய் பிளந்தானை மல்லரை மாட்டிய
தேவாதி தேவனை சென்று நாம் சேவித்தால்
ஆவா வென்று ஆராய்ந்து அருளேலோ ரெம்பாவாய்
--

 

 

மேலும் படிக்க... "தேவாதி தேவனை சென்று நாம் சேவித்தால்......"

நாயகப் பெண்பிள்ளாய்!

பெரியாழ்வார்    அன்று ஆயர்பாடியினைப்பற்றி  தாம் எழுதிய பாசுரம் ஒன்றை  மகளுக்கு வாசித்துக்காண்பித்தார்.


‘ஓடு வார் வி்ழுவார் உகந்தாலிப்பார்
நாடு வார்நம்பி ரானெங்குத் தான் என்பார்
பாடு வார்களும் பல்பறைகொட்ட நின்ரு
ஆடு வார்களும் ஆயிற்று ஆய்ப்பாடியே!


அதைக்கேட்டதிலிருந்தே ஆயர்பாடியைப்பற்றிய  கற்பனை கோதைக்குப்பெருகி இருந்தது.

திருவில்லிப்புத்தூரை ஆயர்பாடியாய்  மனத்தினில் கொண்டாள்.  கோபியர்களே தம் தோழிப்பெண்களாம்! திருக்குளமே யமுனையாம்! வடபத்ரசாயிப்பெருமானே  கிருஷ்ணபகவானாம்.

நேரமாகிவிட்டதே  இன்னமும்  தோழிப்பென் எழுந்திருக்கவே இல்லையே நேற்றே  புள்ளும் சிலம்பினகாண் என்று கூவி  ஒருத்தியை எழுப்பினோம்  இன்றும் போய் இன்னொருபெண்ணை  எழுப்பியாகவேண்டுமே!

பரபரத்தபடி புறப்பட்டவளை தந்தை  குறுக்கிடவில்லை. ஆனால் ஒன்றுமட்டும் சொன்னார்,,”கோதை! இன்று  உன் பாசுரம்  உன் தோழிப்பெண்ணை நீ எழுப்பும் வாயிலாக அங்கேயே வரப்போகிறது என நினைக்கிறேன்.. இங்கிருந்தபடியே அதை நான் கேட்டுக்கொள்கிறேன் நீயும் பாவை நோன்பிற்குப்புறப்படு அம்மா” என்று மகளை அனுப்பி வைத்தார்.

கோதையும்  நடந்தாள்.. வழியில் கீச்சு கீச்சென்று ஆனைச்சாத்தன் பறவைகள் தங்களுக்குள் கலந்துபேசி குரல்கொடுக்க ஆரம்பித்தது  வலிய ஓசைதான்  இதுகேட்காதோ அவளுக்கு அப்படி என்னதான் செய்கிறாளோ?

தோழிவீட்டுவாசலுக்குப்போய்”கீசு கீசென்று ஆனைச்சாத்தன் கலந்து பேசின பேச்சரவம் கேட்டிலையோ?” என்று கேட்டாள்.
வெறும் பேச்சு இல்லை அரவம் =ஒலி! வலிய சத்தம்.

ம்ஹூம் அந்தப்பெண்  எழுந்துவரவே இல்லை.
“பேய்ப்பெண்ணே!” என்று சற்று  பொறுமை இழந்து அழைத்துப்பார்த்தாள்   என்ன அப்படி ஒரு பேய்த்தூக்கம்?
“காசும் பிறப்பும்கலகலப்பக் கைபேர்த்து வாச நறுங்குழல் ஆய்ச்சியர் மத்தினால் ஓசைப்படுத்த தயிர் அரவம் கேட்டிலையோ?”

இப்படிக்கேட்டுப்பார்த்தாள் கோதை.ஆம்  ஆயர்குலப்பெண்கள் எழுந்து  தயிர்பானையைக்கடைகிறார்கள்.விடிவதற்குள் வெண்ணையை திரளவைத்து விடவேண்டும்  சூரியன் வந்தால் தயிர் சூடுபிடித்து வெண்ணை நெய்யாகிவிடும்.  விடிகாலையில் வெண்ணை எடுக்கவேண்டுமென பரபரப்பாய் அந்த வாசனை பொருந்திய  கூந்தலை உடைய ,கழுத்தில் அச்சுத்தாலியும் ஆமைத்தாலியும் அணிந்த ஆயர்குலப்பெண்கள் தயிரைக்கடைகிறார்களே அந்த ஒலி கேட்கவில்லையா?

என்ன இது  இவள்  கிருஷ்ணபக்தியில் ஆழ்ந்தவளாயிற்றே  என்ன இப்படி தூங்குகிறாள்? இவளின் மனம் நான் அறிவேன்...நாராயணா கேசவா என்றால் ஓடிவந்துவிடுவாள்! எங்களுக்கெல்லாம் தலைமையான  தோழி அல்லவா?  தலைமைக்கர்வம் கொண்டுவிட்டாளோ இருக்கும் இருக்கும்...

“நாயகப்பெண்பிள்ளாய்!”

எங்களின் தலைநாயகியே!
கோதை சற்றே பரிவாய் அழைத்தாள்.

அப்படியும் ஒன்றும்  தாள் திறக்கக்  காணோம்  அவள் வெளியே வரக்காணோம்

ஓஹோ அப்படியா சேதி... கண்ணன் என்னும் மன்னன் பேரைச்சொன்னால்  உன் உள்ளம் திறக்கும் வாயில் கதவும் திறக்கும் நான் அறிவேன் தோழி!

“நாராயணன் மூர்த்தி கேசவனைப்பாடவும் நீ கேட்டே கிடத்தியோ?”

முதல் பாடலில் நாராயணனே நமக்கே பறைதருவான் என்றாள்..  அவன்  நமக்கு வேண்டியதைத்தருவான், அவனே கேசவன். கேசி எனும் அரக்கனைக்கொன்ற ஜயசீலன். அவனைப்பற்றிய ஆழ்ந்த நினைவுகளில் நீ மூழ்கிக்கிடக்கிறாய் போலும் அதை நான் அறிவேன்.

அவ்வளவுதான் உள்ளே படுத்திருந்தபெண் சட்டென  எழுந்துவிட்டாள்.’நாராயணா என்னா நாவென்ன நாவே?’ ‘கேசவனை நேசமுடன் நினையா நெஞ்சென்ன நெஞ்சே?’
அவள் எழுந்துவிட்டதை கோதையுடன் வெளியே நின்றிருந்த மற்ற பெண்களும் உணர்ந்தார்கள் மகிழ்ச்சியுடன் கோதையைப்பார்த்தார்கள்.

கோதையும்,”தேசமுடையாய்  திறவேலோ ரெம்பாவாய்” என்று  ஆர்வமுடன் முடித்தாள்
கதவு திறந்தது.. வெட்கம் கலந்த முகத்தில்தேஜஸ் அடித்தது!

“மன்னித்துவிடடி கோதை நீ வருமுன் எழுந்துவிடத்தான் நினைத்திருந்தேன் ஆனால் கிருஷ்ணன் நினைவில் ஆழ்ந்து இரவெல்லாம் தூக்கமே இல்லை.. அப்படியே உறங்காத விழிப்பு நிலை மனதிற்கு.அதனால்தான்   ஒன்றும் கேட்கவில்லை ஆனால்  கேசவா நாராயணா என்றாயே அப்போதே  உணர்வுகள் விழித்தன  உயிர்நோன்பு இது  என தெரிவித்தன  எழுந்துவிட்டேன்”

“ஆம் தோழி அதை உன் முக ஒளி நிரூபிக்கிறது  இரவெல்லாம்  பகவானின் நினைவில் கிடப்பவளுக்கு முகத்தில் தேஜஸ்வராமல் என்ன செய்யும் உன்னைப்போய் பேய்ப்பெண்ணே பெரிய தலைவி என நினைப்போ கர்வம் பிடித்தவளே என்ற நிலையில் நாயகப்பெண்பிள்ளாய் என்றெல்லாம்  உரிமையோடு சொல்லிவிட்டென் மன்னித்துவிடு..

வா..யமுனைக்கு நீராடப்போகலாம் கிருஷ்ணவைபவத்தில் ஆழ்ந்துபோகலாம்”

தோழிப்பெண்களுடன் ஆண்டாள்  யமுனையை நோக்கிக்கிளம்பினாள்.

இந்தப்பாடல் திருப்பாவையின் 2ம் திருப்பள்ளி எழுச்சிப்பாடல். சென்றபாசுரத்தில் புள்ளின்சிலம்பு கோயில் சங்கின்பேரரவம்  ஹரி என்னும் நாம் சங்கீர்த்தனம்..  இந்தப்பாசுரத்தில் மேலும் மூவகை ஒலிகளைக்கேட்கின்றோம்..பறவையின் கீசுகீசென்ற ஒலி, ஆயர்குலப்பெண்களின் தயிர்கடையும் ஓசை,கேசவனின் மகிமையைக்கூறிப்பாடிவரும் இசையொலி! மூன்று ஒலிகளில் பாவைப்பெண் பெற்றது முக ஒளி அதுதான் தேசமுடையாள்!

கீசு கீசு என்று எங்கும் ஆனைச்சாத்தன் கலந்து

பேசின பேச்சரவம் கேட்டிலையோ பேய்ப்பெண்ணே!

காசும் பிறப்பும் கலகலப்பக் கை பேர்த்து

வாசநறுங்குழல் ஆய்ச்சியர் மத்தினால்

ஓசைப்படுத்த தயிர்அரவம் கேட்டிலையோ!

நாயகப் பெண்பிள்ளாய்! நாராயணன் மூர்த்தி

கேசவனைப் பாடவும் நீ கேட்டே கிடத்தியோ!

தேசமுடையாய்! திறவேலோ ரெம்பாவாய்

 

மேலும் படிக்க... "நாயகப் பெண்பிள்ளாய்!"

புள்ளும் சிலம்பின காண்!

                                                                

கோதை  எங்கேயம்மா  கிளம்பிவிட்டாய்?

குளித்துமுடித்து  வாசலில்கோலமிட்டு சாண உருண்டைமீது பரங்கிப்பூவை வைத்துவிட்டு வெளியே கிளம்பிய மகளை ஏறிட்டார் பெரியாழ்வார்.

 

 

பின்ன என்ன அப்பா விடிந்தும் இன்னும் பாவையர் சிலர் எழுந்திருக்கவில்லை அவர்களை  எழுப்பப்போகிறேன்  இனி வரப்போகிற 10 பாசுரங்கள்  உறங்கும் என் தோழியர்களுக்காகத்தான்..

கேளுங்கள் அப்பா இன்றைய பாசுரத்தை..

 

 

புள்ளும் சிலம்பின காண்! புள் அரையன் கோயிலில்
வெள்ளை விளி சங்கின் பேரரவம் கேட்டிலையோ?
பிள்ளாய் எழுந்திராய்! பேய் முலை நஞ்சுண்டு,
கள்ளச் சகடம் கலக்கு அழியக் கால் ஓச்சி,வெள்ளத்து அரவில் துயில் அமர்ந்த வித்தினை,
உள்ளத்துக் கொண்டு முனிவர்களும் யோகிகளும்
மெள்ள எழுந்து, "அரி" என்ற பேரரவம்
உள்ளம் புகுந்து, குளிர்ந்து, ஏல்-ஓர் எம் பாவாய்!

---

அருமையாக  எழுதி இருக்கிறாய் கோதை! பட்சிராஜனை  முன் வைத்து ஆரம்பித்த  விதம் அழகு.பெருமானின் திருவடியைத்தாங்கும் பேறுபெற்ற பறவை அரசன் கருடன். திருவரங்கம் கோவிலில் கருடன் சந்நிதியை அடைத்துக்கொண்டு பிரும்மாண்டமாய் காட்சிதருவார் அண்ணல் எப்போது அழைத்தாலும் பறக்கத்தயாராக அவன் சந்நிதி நோக்கி கைகுவித்தபடி இருக்கும் பட்சிராஜனின் பணிவும் பக்தியும்  பெருமைக்குரியது..

சரீரம் என்கிற மரத்தில் இரண்டு பட்சிகள் இருக்கின்றன. உடலும் உயிருமாக சேர்ந்து இருக்கின்றன.இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று இணைபிரியாமல் இருக்கின்றன..ஒரு பட்சி  சிற்றின்பதுக்கங்களை அனுபவிக்கிறது, மற்றொன்று கர்மத்தொடர்பு இல்லாததால் ஒளியோடு  இருக்கிறது. ஒருபட்சி ஜீவாத்மா. கர்மசம்பந்தமான  பட்சி பரமாத்மா,  இப்படி வேதத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அந்தப்புள் தான்  அந்தப்பட்சி தான் சிலம்புகிறது நம்மை எழுப்புகிறது.. மகாபாவிகளான நம்மை ஏதாவது ஒரு நேரத்தில்  கரைசேர்க்க எழுப்புகிறது..

 அருமையான  விளக்கம் அப்பா... மேலும் பாசுர  அர்த்தம் கேளுங்கள்..
புள்ளும்சிலம்பின காண் = புள் என்றால் பறவை! பறவைகள் எல்லாம் சிலம்புகின்றன!  சிலம்பு!கொலுசு என்றால் நடந்தால் தொடர்ந்து ஒலிக்கும் நடக்கையில் ஆனால்
சிலம்பில் பரல்கள் குறைவு அதுனால நடக்கும் போது சத்தம் வரும், ஆனால் விட்டுவிட்டுத்தான் வரும்.. அதே போலத் தான், பறவைகளும் விட்டு விட்டுக் கூவுகின்றன அதாவது சிலம்புகின்றன..குக் கூ..குக்கூ....

புள் அரையன் கோயிலில் = பட்சி+ராஜன் = புள்+அரையன்! பெரிய திருவடி,பறவைகளில் ஆழ்வார் கருடாழ்வார்.
புள்+அரையன் = பறவைக்கு எல்லாம் அரசன் = கருடன்! ‘இருஞ்சிறைப்புள் ஊர்ந்தான்..’ ஆழ்வார் வாசகம்

வெள்ளை விளிசங்கின். பேரரவம்...வெண்மையான சங்கின்   பெரும்நாதத்தை(ஒலியை)
கேட்டிலையோ?...கேட்கவில்லையா
பிள்ளாய் எழுந்திராய்.....பெண்ணே  எழுந்திரு
பேய்முலை நஞ்சுண்டு,,, பேய்மகளாம் பூதனையின் முலைப்பாலை உண்டு அவளை அழித்து பொய்கைஆழ்வாரும்  பூதனையைப்பேய் என்பார்’ சூர் உருவின் பேய் அளவு கண்ட பெருமான்’ என்பதாக..

கள்ளச் சகடம் கலக்கு அழிய = வண்டிச் சக்கரமாய் வந்தான் சகடாசுரன்!  அவன் கலங்கும்படி அழித்து
கால் ஓச்சி = காலால் ஓங்கி உதைத்து

வெள்ளத்து அரவில் = பாற்கடல் வெள்ளத்தில், அரவமான பாம்பின் மீது ‘மனத்து உள்ளான் மாகடல் நீர் உள்ளான்..” என்பது பேயாழ்வார் வாக்கு..
துயில் அமர்ந்த வித்தினை =  உறங்கியபடி அமரும் வித்து

பரமபதத்தில் அமர்ந்த கோலம்! பாற்கடலில் கிடந்த கோலம்! ஒருசேர சொல்கிறேன் அப்பா
வெள்ளத்து அரவில் =  பாற்கடலில்துயில்! 
 வித்தாக..பரமபதத்தில் அமர்ந்தகோலம்
 

சரிதானே அப்பா?

 

 

மிகச்சரி கோதை..  கடைசிவரியை நான் விளக்குகிறேனே...

உள்ளத்தில் கொண்டு...மனதினில்  ஏற்றுக்கொண்டு அவனை அமரவைத்து

முனிவர்களும் யோகிகளும்...தியானம் செய்யும் ரிஷிகளும் யோகாப்பியாசம் செய்யும் கைங்கர்ய சீலர்களும்...
 

மெள்ள எழுந்து அரி என்ற பேரரவம்....நிதானமாக எழுந்து(உறங்கி எழுகையில் நிதானம் தேவை அது இதயத்திற்குநல்லது) ஹரி ஹரி என்று சொல்லும் பேரொலியானது(ஹரி நாமம்  உரக்க சொல்லவேண்டும்)

 

உள்ளம் புகுந்து குளிர்ந்தேலோரெம்பாவாய்....மனதில் புகுந்து குளிர்கிறது  இனியாகிலும் எழுந்து வாருங்கள் பெண்களே!.....  

முடித்துவிட்டேன் கோதை இனி நீ நோன்புக்குப்புறப்படு அம்மா!

 

 

 நல்லது அப்பா..பாவை நோன்பிற்கு  தோழியர் தயாராகி எழுந்துவிட்டார்கள்..நானும் புறப்படுகிறேன்...

 

மேலும் படிக்க... "புள்ளும் சிலம்பின காண்!"

மாயனை மன்னு வடமதுரை மைந்தனை...

”கோதை ! அம்மா  கோதை!”  உரக்க அழைத்தும்  கோதை தன்னைத்திரும்பிப்பார்க்கக்காணோமே என்று பதறிக்கொண்டு அவள் அருகில் சென்றார் பெரியாழ்வார்.

முற்றத்துத்திண்ணையில்  முல்லைக்கொடி அருகே அமர்ந்திருந்தாள் கோதை.

பெரியாழ்வார் மகளைப்புதிதாய்  பார்ப்பதுபோல பார்த்தார். தாய்மைப்பரிவுக்கு தன் சேய் தினம் தினம்  புதிதுதான்!

 நல்லவேளை  மையிடாவிட்டாலும் மலர்ந்த கண் விழித்திருக்கிறது   பூச்சூடாவிடினும்  கூந்தல்  மணத்துச்செழித்திருக்கிறது நெய்யும்பாலும் உண்ணாவிடினும் உடல் வளமாகவே இருக்கிறது.  வாய் மட்டும் எதையோ முணுமுணுக்கிறது  .

‘வாயுள்வையகம்கண்ட மடநல்லார்
ஆயர்புத்திரனல்லன் அருந்தெய்வம்
பாயசீருடைப் பண்புடைப்பாலகன்
மாயனென்று மகிழ்ந்தனர்மாதரே.

ஆஹா  எனது  பாசுரத்தையல்லவா  மகள் பாடிக்கொண்டிருக்கிறாள்!

பாடி முடித்து நிமிர்ந்த கோதை,”என்னப்பா  அப்படிப்பார்க்கிறீர்கள்?’என்க்கேட்டாள்.

“ஏனம்மா  நான்  கோதையெனக்கூவியது கேட்கவே இல்லையா ?’

“எப்படியப்பா கேட்கும் வாய் பாடும்போது மனம் கேசவனையே சிந்திக்கிறது. அதனால்  வேறெதிலும்  சிந்தனை செல்வதில்லை..”

“என் பாட்டைப்பாடினாய்  மாயனென்று முடித்தாய்  கேட்டேன் கோதை”

“மாயனைக்கொண்டே இன்று  என் பாசுரத்தைத்  தொடங்குகிறேன் அப்பா..”

“அப்படியா  குழந்தாய் நல்லதம்மா..அவன் மாயன் தான்!பகவானுக்கு இரண்டு முகவரிகள். அதைக்கொண்டு இரண்டு முக்கிய திருநாமங்கள் ஒன்று வைகுண்டபதி அது நித்யவிபூதி. இன்னொன்று
லீலாவிபூதியான மாயத்திற்கு அதிபதி அதனால் மாயன். நம்மை சதா தேடுபவன்.வைகுண்டத்தில் அவன் நம்மைதேட முடியுமா இந்த மாயமான  பிரபஞ்சத்தில்தானே தேடமுடியும் . உலகமெனும் பெரும் பரப்பில் எங்கோ ஒரு சிறுதூசாக இருக்கும் நம்மை அவன் ஆசையோடு தேடிக்கொண்டிருக்கிறான் ஆகவே அவன்  நம்மைத்தேடும்மாயன் தான்.”

(மாயன்.. இன்னும் சில விளக்கங்கள்..)

 வசுதேவர் சிறையில் தமக்குப்பிறந்த  குழந்தை கையில் சங்கு சக்கரமுடன் காட்சி அளிக்கவும்,’மாமாயா அவற்றை மறைத்துக்கொள்வாயாக”என்று கம்சனுக்கு பயந்துவேண்டிக்கொள்ள அக்குழந்தையும் அவற்றை மறைத்து சாதாரணக்குழந்தையாக காட்சி கொடுத்தது.இதென்ன மாயம் என தேவகியும் வசுதேவரும் வியந்துபோக அதனாலே மாமாயன் எனப்பட்டான் என்கிறார் வியாக்கியான சக்கரவர்த்தி பெரியவாச்சான் பிள்ளையும். மேலும் ஒரு பிறப்பிலேயே(அவதாரத்திலேயே) இரண்டு தாயார் இரண்டு தகப்பனார் இரண்டு குலங்களை அடைந்து அந்தகுலங்களுக்குத்தக்கபடி இரண்டு பெண்களை மணந்துகொண்ட மாமாயனல்லவோ கண்ணன்?
இதையே கூரத்தாழ்வார்”த்வே  மாதரௌச பிதரௌச குலே அபித்வே’என்று அருள்கிறார்.
மேலும்பல மாயச்செயல்களைப்புரிந்தவன் ஆகவே மாயன்.)


“அப்பா பாசுரத்தைக்கேளுங்கள்..”


மாயனை, மன்னு வட, மதுரை மைந்தனைத்,
தூய பெரு நீர் யமுனைத் துறைவனை,
ஆயர் குலத்தினில் தோன்றும் அணி விளக்கைத்,
தாயைக் குடல் விளக்கம் செய்த தாமோதரனைத்,
தூயோமாய் வந்து, நாம் தூமலர் தூவித், தொழுது,
வாயினால் பாடி, மனத்தினால் சிந்திக்கப்,
போய பிழையும், புகு தருவான் நின்றனவும்,
தீயினில் தூசாகும் செப்பு ஏல்-ஓர் எம் பாவாய்!


“ஆஹா  கோதை  அவனை வடமதுரை மைந்தன் என்றாயே பொருத்தம்தான்..வடமதுரையை ஸ்ரீவைகுண்டமாக்கி அதில்பிறந்தவன் எல்லோருக்கும் அவன் பிள்ளை...மல்லைமுதூர் வடமதுரை என வர்ணிக்கிறார் நம்மாழ்வார். ”

(மைந்தன் என்பதை மிடுக்கன் என்றும் சொல்லலாம்.. தந்தைகாலிற் பெருவிலங்கு தானவிழ நல்லிருட்கண் வந்த எந்தை’ என்று தாய் தந்தையின் கால் விலங்கு கழல வந்து அவதரித்த பிள்ளை என்று கூறுகிறது ஜீயர் ஒருவரின் அரும்பத உரை.)

“அப்பா  தூயப்பெருநீர் யமுனைத்துறைவனை என்று எழுதியதை நானே ரசித்தேன்... தூய்மையுடன் பெருமை கொண்ட  நீர் யமுனை  கிருஷ்ணனின் பாதம் வேறு எங்காவது  தானே வலியப்போய் படிந்திருக்கிறதா? வீட்டில் பாதியும் யமுனைக்கரையில் பாதியுமாய் நேரம் கழித்த கண்ணனுக்கு உகந்த நதி யமுனை. அவன் ஸ்பரிசம் பட்டதாலேயே தூய்மை பெற்ற யமுனை. வசுதேவர் கிருஷ்ணனை  கம்சனுக்குதெரியாமல்  கொண்டுவர நதியில் கால்வைத்தபோது  ஆழத்தை அடக்கிக்கொண்டு வாகாக  வற்றி வழிவிட்ட யமுனை. அதனாலும் தூய யமுனை! ”

“அருமை கோதை.. ஆயர் குலத்தினில் தோன்றும் அணிவிளக்கை என்று சொன்னாயே அற்புதம்..  சாதாரண விளக்கு காற்றடித்தால் அணைந்துவிடும் மணி விளக்கு எதனாலும் அணையாது.  ஒருவீட்டு விளக்கு என்றில்லாமல் ஆயர்குலத்திற்க்கெல்லாம்  விளக்கு. அத்தனை ஒளி உள்ளவன்.ஆயர்குலத்தில் தோன்றும்  என்று சொல்லியவிதம் சிறப்பு அவதாரங்கள் தோன்றும் மனிதர்கள்தான் பிறப்பார்கள். கண்ணன்  ஆயர்குல தீபம்.யதுகுலரத்ன தீபம்”

“தாயைக்குடல்விளக்கம் செய்த தாமோதரனை....!கௌசலை  ராமனைப்பெற்று பெருமைகொண்டாள்.
‘என்ன நோன்பு நோற்றாள் கொலா இவனைப்பெற்ற வயிறுடையாள்’என்று பின்னர் உலகம் புகழும் வண்ணம் பெருமை  கொண்டவள் கௌசல்யா.  யசோதையோ கண்ணினுண் சிறுத்தாம்பினால் அவனைக்கட்டிவிட்டாள். அதற்குத்தயாராய்  வயிற்றைக்காட்டிக்கொண்டு நின்றான் கிருஷ்ணன். அடியார்க்கு எளியன் என்பதை இதைவிட  எப்படி அவன் காட்டிவிடமுடியும்? தன் பிறப்பினால் பெற்ற வயிற்றுக்கும் ,தாங்கும் வயிற்றுத்தழும்பினால் வளர்த்த தாய்க்கும் பெருமை சேர்த்துவிட்டான்”



“ஆக  பாவையர்களான நீ்ங்கள் நோன்பிற்கு  ஒரு சிற்றடி எடுத்துவைத்தால்போதும்  எளியனான கண்ணன் இறங்கிவந்து எதிரில்நிற்கப்போகிறான் கோதை”

“ஆமாம் அப்பா அதனால்  தூய்மையுடன் அவனை அடைந்து..அதாவது அகம்-புறம் இரண்டிலும் தூய்மையாக...”

“உண்மை..தூமலர் தூவி..இதயப்பூவைத்தூவி... ஆத்ம புஷ்பமே இதர புஷ்பங்களைவிடச்சிறந்தது”
விபீஷணன் சரணமடைய வந்தபோது ஒருமுழுக்கிட்டுவரவில்லை அர்ஜுனன் யுத்தத்தின் நடுவில் முழுக்கிட்டு கீதை உரைகேட்கவில்லை.. த்ரௌபதியும் முழுகின பிறகா சரணாகதி செய்தாள்? பத்ரம் புஷ்பம் பலம் தோயம் யோமே பச்யதாப்ரயச்சதி| ததஹம்.....அச்நாமி  ..இலைஅல்லது பூ அல்லது பழம் அல்லது நீரையாவது எனக்கு பக்தியுடன் இடுவானாகில் அதை நான் ஏற்கிறேன் என்கிறான் கண்ணன்.பக்தியே முக்கியம்.
தொழுது... வணங்கி, வாயினால்  பாடி கிருஷ்ண கானமே வாய் படைத்த பலன்! மனத்தினால் சிந்திக்க..
 மனமின்றி சிந்தித்தல் ஆகுமோ? ஆக  த்ரிகாரணங்களில் ஈடுபட்டு அவனைச் சரணாகதி செய்யவேண்டும்”

“போயபிழையும்..இதற்கு முன் செய்த பாவங்களும், புகுதருவான் நின்றனவும்...இனிமேல் நம்மை அறியாமல் நேரிடத்தக்க பாவங்களும்  தீயினில்  தூசாகும்...நெருப்பில் விழுந்த தூசிபோல் காணாமல்போகும் செப்போலோ ரெம்பாவாய்.....  சொல்லுங்களேன் என்பாவைப்பெண்களே!”

தந்தையும் மகளும் மனநிறைவுடன்  மாதவன் கோயில் செல்ல ஆயத்தமானார்கள்.

**************************************
மாயோன் மேய காடுறை உலகமும்,
சேயோன் மேய மைவரை உலகமும்..

தொல்காப்பியம்

 

மேலும் படிக்க... "மாயனை மன்னு வடமதுரை மைந்தனை..."

ஆழிமழைக்கண்ணா!

பெரியாழ்வார்  இன்றைக்கு சீக்கிரமே எழுந்துவிட்டார் உண்மையில் அவர் தூங்கவே இல்லை ..மகளுக்கு முன்பாய்  எழுந்து அவளிடம் தான் எழுதிய ஒருபாடலைக்காட்டவேண்டும் என்னும் பரபரப்பு.அதிலும் தமிழுக்கே  அழகுதரும் ‘ழ’ என்ற எழுத்தை வைத்து  தான் எழுதிய பாசுரத்தை  வாசித்துக்காட்டும் ஆவலில்  இருந்தவரை  கோதை நோக்கினாள்.

 

 

“என்ன அப்பா  இன்று தங்கள்முகத்தில்  இத்தனை  சுறுசுறுப்பு! கண்கள் அலைபாய்கின்றன வாய் ஏதோ சொல்லத்துடிக்கின்றன?”

 

மகள் கேட்கக்காத்திருந்தவர்போல  ஆழ்வார் பெருமான்    சொல்ல ஆரம்பிக்கிறார்.

 

குழல் இருண்டு சுருண்டு ஏறிய குஞ்சிக்
      கோவிந்தனுடைய கோமள வாயிற்
குழல் முழைஞ்சுகளின் ஊடு குமிழ்த்துக்
      கொழித்து இழிந்த அமுதப் புனல்தன்னைக்
குழல் முழவம் விளம்பும் புதுவைக்கோன்
      விட்டுசித்தன் விரித்த தமிழ் வல்லார்
குழலை வென்ற குளிர் வாயினராகிச்
      சாதுகோட்டியுள் கொள்ளப் படுவாரே             

 

”ழகரத்தை  பத்து முறை  பயன்படுத்தி எழுதினேன் அம்மா! ”என்றார் பரவசமாக

 

“அப்படியா  அப்பா! நீங்கள் எட்டடிபாய்ந்தால் நான் பதினாறடி பாயமாட்டேனா என்ன?!  கேளுங்கள் இன்றைய பாசுரத்தை” என்று குறும்புதவழ  சொன்னாள்  கோதை. புன்னகை மாறாமல்  ஆழ்வாரை ஏறிட்டுவிட்டு பாசுரத்தை வாசித்தாள்.

 

 

 

 

“ஆஹா!  கோதை!! என் பாட்டினில் ‘ழ’ பத்துமுறைதான் வருகிறது உன் பாட்டிலோ 11 முறை வருகிறது! பூமகளை  பூமனிதன்  வெல்லமுடியுமா  ? அருமை அம்மா!”

 

”அப்படியில்லை அப்பா...  உங்களிடம் நான் கற்ற பயிற்சியின் தேர்ச்சியே இது! அப்பா! நான்  அண்ணலை கண்ணா என்று  செல்லமாய் அழைக்கலாம் தானே?’

 

“கூடாது என்றால் நீ  அழைக்காமலா போய்விடுவாய் கோதை?”

 

“போங்கள் அப்பா...சின்னக்கண்ணனைக்கொஞ்சிக்கொஞ்சி உங்களுக்கு எப்போதும் குறும்புதான்.

பக்தியும் ஞானமும்  பிரேமையாக வரவேண்டும். சிருங்காரம் சேரும்போது  அந்நியோன்னியம் அதிகரிக்கும் அன்பு ததும்பும்   பக்தி என்றால் காதல்.  பெருமானிடம் நாம் கொள்ளும் காதல். கண்ணனுக்கே ஆமது காமம்..அதனால்தானே ஆழ்வார்பெருமான்கள் சிலர் நாயகிபாவத்தில்  அண்ணலை தன் வசமாக்குகிறார்கள்.? நானோ நிஜத்தில் பெண்.நான் எப்படி  பிரேமையின்றி  பாடல் எழுத முடியும்? ஆனால் பிரேமையே  எல்லா  பாடல்களிலும் ஆக்கிரமிக்காது அப்பா. வேத சாரத்தைப்பிழிந்துதர நினைக்கிறேன்...சரி  பாடலை நான் விளக்குவதைவிட  என்பாடலைக்கேட்ட  ஒரு  பக்தையின்  விமர்சனமாக  இனி கேளுங்கள் அப்பா...”

 

“உத்தரவு தாயே!”

********************************************************

 

ஆயர்பாடித்திருநகரில் மார்கழி பிறந்துவிட்டது  பனி இல்லாத மார்கழியா?பனிக்காலம் வந்தால் மழை இருக்காது அடுத்து கோடைவந்தால் மழைக்கே இடமில்லை. மழை இல்லாவிட்டால்  மாடு கன்று மக்களின் கதி என்ன? முதல்பாட்டிலேயே  பாவையரை நீராட வரச்சொல்லி அழைத்தாயிற்று  யமுனையோ வற்றிக்கிடக்கிறது  மழை பெய்தால் நீர்நிலை நிறையும் நாட்காலே நீராடலாம். பரமனடி பாடலாம். நெய் உண்ணாமல் பால் உண்ணாமல் மை எழுதாமல் பூச்சூடாமல் வம்பு பேசாமல் புலன்களைக்கட்டிவைத்து புருஷோத்தமனை வழிபடலாம்.  எல்லாவற்றிர்க்கும் மழை பிரதானம் அல்லவா? தோழிகள்  கேட்பார்களே”ஏனடி  கோதை நீராட அழைக்கிறாயே  யமுனையில் மண்ணில்தான் புரளவேண்டும்.”என்று பரிகாசம் செய்வார்களே!

 

மழைதெய்வத்தை வேண்டிக்கொள்வோம் என முடிவெடுக்கிறாள் கோதை

 

ஆழிமழைக்கண்ணா! ஒன்று நீ கைகரவேல்

ஆழியுட்புக்கு முகந்து கொடார்த்தேறி

ஊழிமுதல்வ னுருவம்போல் மெய்கறுத்துப்

பாழியந்தோளுடைப் பற்பநாபன் கையில்

ஆழிபோல் மின்னி வலம்புரிபோல் நின்றதிர்ந்து

தாழாதே சார்ங்க முதைத்த சரமழைபோல்

வாழ உலகினில் பெய்திடாய் நாங்களும்

மார்கழி நீராட மகிழ்ந்தேலோ ரெம்பாவாய்.

 

.

ஆழி மழைக் கண்ணா! ஒன்று நீ கை கரவேல்!

இதுல வரும் ஆழி-மழை-கண்ணா யாராக இருக்கும்?

கண்ணா என்பது அன்பாக விளிக்கும் சொல்லும் கூட! அதிலும் பெண்களுக்கு  மனதுக்குப்பிடித்தவர்களை  இப்படி அழைக்க மிகவும் பிடிக்கும்!

 மழைக்கண்ணனாமே அப்படியானால் நீர்த் தெய்வம் வருணனா? இல்லை மழைத் தெய்வம் இந்திரனா? :)

* இந்திரனா? அவனைத்தான் அன்று  தோற்கடித்து கோவர்த்தன மலையைத் தூக்கி குன்றுக் குடையாய் எடுத்தாய் குணம் போற்றியாகிவிட்டதே.. கண்ணனின் எதிரி அவள் எதிரியும் தானே? அவனைப் போய் கூப்பிடுவாளா? :)

* வருணனா? அவனோ  அன்று  கடலில் அலையே இல்லாமல் பண்ணியபோது  ராமனிடம் சரணடைந்தவன் ஆயிற்றே ! சென்று அங்குத் தென்னிலங்கை செற்றாய் திறல் போற்றி! மனத்துக்கு இனியான் இராமன்! ! அந்த  இராமனின் எதிரி  வருணன் அவள் எதிரியும் தானே?   பிறகு  கோதை,  வருணனைக் கூப்பிடுவாளா? :)


எப்போது குன்றம் வணங்கிக் குன்றம் எடுத்தானோ, அப்போதே இந்திரனையும் வருணனையும் அடக்கி, மழைக்கும் அவனே நேரடியான அதிபதி ஆகி விட்டான்! சாதாரணப்பெண்ணா கோதை  அறிவால் வாழ்பவள் அல்லவா?எனவே கண்ணனையே மழைக் கடவுளாக  அழைக்கிறாள்!

 

கண்ணனின் கண்களில்  கருணை மழை எப்போதும் உண்டே! உண்மையான பக்தர்களைக்காணும்போது அவன் கண்களில் ஆனந்த மழையென  நீர் பொழியுமாம். எப்படி என்கிறீர்களா?

 

குசேலர் அன்று கிருஷ்னனின் திருமாளிகைக்கு வருகிறார்.தன் நண்பனும் பக்தனுமான  குசேலன் வருவதை அறிந்த  கிருஷ்ணன் அதிவேகமாய்   எழுந்து நடக்கிறான்.  எதிர்கொண்டு அழைத்து பக்தனை  இறுக அணைக்கிறான்.

ப்ரீதோவ்ய முஞ்சத் அபீந்தூன் நேத்ராப்யாம் புஷ்கரேக்ஷண:

பரமபக்தனானான். செந்தாமரைமலர்கள் போன்ற இருகண்களாலும் ஆனந்தக்கண்னீரை வர்ஷித்தான். குசேலருக்கு வரப்போகிற பெரிய ராஜ்ஜியத்திற்கு பட்டாபிஷேகம் செய்தது போலிருந்தது என்கிறார்  சுகப்பிரம்மம்  .அவரது  வாக்கினால் வந்த விஷயம் இது ! ஆழிமழைக்கண்ணா என் ஆண்டாள் விளித்தது சரிதானே!

 

.ஆழி என்பதற்கு  அநேக அர்த்தங்கள்

 

 பொய்கைபெருமான்  அருள்வாரே முதல்பாடலிலேயே

 

வையம் தகளியா வார்கடலே நெய்யாக

வெய்யக்கதிரோன் விளக்காக செய்ய

சுடர் ஆழியான் அடிக்கே சூட்டினேன் சொல்மாலை

இடர் ஆழி நீங்குகவே என்று

 

என்கிறார்

 

இதில் முதல் ஆழி  சக்கரம் இரண்டாம் ஆழி கடல்.

ஆழி எனும் சக்கரம் பெருமானின் பஞ்ச ஆயுதங்களில் தலைமையானது.சக்ராயுதம்  தான் சக்கரத்தாழ்வார் என்றும்  போற்றப்படுகிறார். சுதர்சன சக்கரம் வலிமையானது துன்பம் போக்கக்கூடியது.  சக்கர பிம்பத்தில் அதைச்சுற்றி ஒருவளையமும் தீக்கொழுந்துகளும்   இருக்கும். சூர்யகோடி ஸம்ப்ரபம்  என்பார்கள் . அத்தகைய  ஒளியும்  வலிமையும் கொண்டது.

 

 

 

 

ஆழிமழைக்கண்ணா என்னும் ஆரம்ப வார்த்தைக்கு கடல்போன்ற கம்பீரமான  தோற்றத்தை உடைய மழைக்குத்தலைவனான  கண்ணனே!

ஒன்றும் நீ கைகரவேல்... நீ ஒன்றையும் ஒளிக்கக்கூடாது

ஆழி உள் புக்கு = கடலில் புகுந்து முகந்து கொடு = அள்ளிக் கொண்டு

 ஆர்த்து ஏறி = சத்தமாக/அணிந்து ஏறி
ஆர்த்தல் = ஒலி எழுப்பல் எனக் கொள்ளலாம்!

ஊழி முதல்வன் உருவம் போல் மெய் கறுத்துப் = ஊழிக் காலத் தோற்றம் போல், மேகம் கறுத்து....காளமேகப்பெருமான்.
பாழி அம் தோளுடைப் பற்பனாபன் கையில் = பாழி என்றால் வலிமை/குகை! அம் என்றால் அழகு! வலிமையான, அதே சமயம் அழகான தோள்! மல்லாண்ட திண் தோள் என்கிறார் ஆண்டாளின் அப்பாவும். தோள் கண்டார் தோளே கண்டார் என்கிறார் பின்வந்த கம்பரும். ஆணுக்கு அழகு தோள்.

பற்மநாபன்=பற்பநாபன்! தமிழாக்குகிறாள் கோதை! நாபிக்கமலத்தையுடையவன்..

ஆழி போல் மின்னி = சக்கரத்தின் ஒளியைப் போல மின்னி,,,
வலம்புரி போல் நின்று அதிர்ந்து = சங்கின் ஒலியைப் போல இடி இடித்து(வெள்ளை விளிசங்கின் பேரரவம் கேட்டிலையோ  என்பாள்  பிறகு ஒருபாட்டினில்.. சங்குக்கு அழகு முழங்குவது)

முதலில் மின்னல்! அப்புறம் இடி- என  விஞ்ஞானம்  கற்பிக்கிறாள் கோதை!
ஒளி, ஒலியை விட வேகமாகச் செல்ல வல்லது!

தாழாதே சாரங்கம் உதைத்த சர மழை போல் = சாரங்க வில்லில் இருந்து புறப்பட்டு விழும் அம்பு போல, சரம் சரமா சேர்ந்து குத்துகிறது மழை!

 

 வாழ உலகினில் பெய்திடாய்! =  அம்புச்சரமாய் மழை மட்டும் வரட்டும் அது அழிவாகாமல் நல்லபடியாய்  பெய்து நாங்கள்  எல்லாரும் வாழ,  மழை பெய்யட்டும்!

 

 

இந்தப் பாசுரத்தில், பெருமானின் பஞ்சாயுதங்களில்,

மூன்றைச் சிறப்பித்தும் சொல்லி விடுகிறாள்!
1. சுதர்சனம் என்னும் திருவாழி (சக்கரம்)
2. பாஞ்சசன்னியம் என்னும் சங்கு
3. சாரங்கம் என்னும் வில்

 

நாங்களும் மார்கழி நீராடமகிழ்ந்தேலோரெம்பாவாய் = மழை பெய்தால் தானே,  ஆன்மீக விஷயமெல்லாம் ஒழுங்கா நடக்கும்! மகிழ்ச்சிவரும்? மார்கழியில்  மகிழ்ந்துநீராடுவோம்   எம் தோழிப்பெண்களே!


ஆழிம‌ழைப்பாட‌லை ம‌ழைவேண்டிபாட‌லாம் என்கிறார்க‌ள்

.

மேலும் படிக்க... "ஆழிமழைக்கண்ணா!"

உத்தமன் பேர் பாடி!

  ஆண்டாளின் மூன்றாவது பாசுரத்தைக்கேட்க ஆவலாக  மகளிடம்  வந்தார் பெரியாழ்வார். பேச ஆரம்பித்தார்.

”கோதைகுழந்தாய்!  என்னவோ எனக்கு இன்று காலைமுதல்  பெருமானின்  திருவடியில் வழக்கத்தைவிடவும் அதிகம்  ஈடுபாடுவந்துவிட்டது அதிலும்  உலகளந்தானே அந்ததிருவடிமீதினில்... 

பொய்கை ஆழ்வார் பெருமான் அருளினாரே” பார் அளவும் ஓர் அடிவைத்து ஓர் அடியும் பார் உடுத்த நீர் அளவும் செல்ல  நிமிர்ந்ததே  “ என்று அப்படிப்பட்ட  திருவடியம்மா அது! அகலில் அகலும் அணுகில் அணுகும், புகலும் அரியன் அல்லவா  அந்தக்கண்ணன்? அவனைப்பற்றிய  இன்றைய  உன் பாசுரம் என்ன கோதை?”

 

“அப்பா! என் மனத்தை  உங்களைவிட யாரால் அறியமுடியும்? நானும் அந்ததிருவடியையே இன்று பாடலில் முதலடியாய்  கொண்டுவருகிறேன். சிறிதிலிருந்தே  பெரிது பிறக்கிறது அல்லவா?   வாமன அவதார மகிமை வானைவிட  உயர்ந்ததே அதனைக்கூற விரும்பினேன்.. சட்டென வேகமாய்  செய்யும் செயலை  ஓங்கி என்ற முதற்சொல்லில்  பிரயோகிக்கும்போது அதன் வலிமை பன்மடங்கு   உயர்கிறது ஆகவே ஓங்கி உலகளந்த என ஆரம்பிக்கிறேன் கேளுங்கள்.

 

ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன், "பேர்" பாடி,
நாங்கள் நம் பாவைக்குச் சாற்றி நீராடினால்,
தீங்கின்றி நாடெல்லாம் திங்கள் மும் மாரி பெய்து,
ஓங்கு பெறும் செந் நெல் ஊடு கயல் உகளப்,பூங் குவளைப் போதில் பொறி வண்டு கண் படுப்பத்,
தேங்காதே புக்கிருந்து சீர்த்த முலை பற்றி
வாங்க, குடம் நிறைக்கும் வள்ளல் பெரும் பசுக்கள்!
நீங்காத செல்வம் நிறைந்து ஏல்-ஓர் எம் பாவாய்!

 

 

 த்ரிவிக்ரமனின் முதலடி  என்னைக் கவர்ந்தது. அடிதேடிப்பலர் செல்ல அடிக்கீழ் பலர் தவமிருந்து அமர்ந்திருக்க  அந்த அடி இருந்த இடத்திலேயே மலர்ந்து ஒரு அழுத்தமில்லாத சுக ஸ்பரிசம் !  நெருக்கத்தில் பூவுலகு முழுவதையும் ஒரு தாய் தூங்குகிற குழந்தையை முகர்வது போல தொட்டு அளந்து கொண்டது. நான் பூமாதேவியின் அம்சம் என்பதால்  தன்னிச்சையாய் உணர்ந்த அனுபவத்தை நினைத்துச் சிலிர்க்கிறேன்  அப்பா!
மேலும் எந்தப் பிரிவினர் செய்யும் யாகத்திலும், மூன்று முறை திரிவிக்ரமனுக்கு அவிர்ப்பாகம் அளித்தே யாகம் செய்ய வேண்டும் என்பது நியதி.

திருப்பாவையும் ஒரு யக்ஞம் தானே! அதனால் தான்,

 முதல் பத்தில் = ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன் பேர் பாடி என்கிறேன் பிறகு  இரண்டாம் பத்தில் = அம்பரம் ஊடறுத்து ஒங்கி உலகளந்த என்றும்
மூன்றாம் பத்தில் = அன்று இவ்வுலகம் அளந்தாய் அடி போற்றி  என்றும் முடிக்க இருக்கிறேன்

என்று ஆண்டாளும் மூன்று முறை அவிர்ப்பாகம் அளிக்கிறாள், வாமன மூர்த்திக்கு என  வருங்காலம் என்னைப்போற்றவேண்டும்.

மஹாபலி பக்தனாயிருந்தும் அவன் செயல்பாடுகளில் அத்து மீறிய அதிகார துர் உபயோகமும் அட்டூழியமும் இருந்ததால் இப்படி அவனை அப்புறப் படுத்த வேண்டி வந்தது

நாம் மிகவும்  அடியவர்கள்  என்றால் அண்ணலின் திருவடியைத்தான் பிடிக்கவேண்டும்  அவனுக்கு அடியவர்கள் என்பதை  நாம் இப்படித்தான்  நிரூபிக்கவேண்டும். சரிதானே  தந்தையே?”

“ஆஹா  கோதை  பேச வார்த்தை வரவில்லை அம்மா!” பெரியாழ்வார்  மகிழ்ச்சியில் நெகிழ்ந்துவிட்டார்.

ஆண்டாளைப்பற்றி நாம் இனி பேசுவோம்!

ஆவிற்கு நீரென்று இரப்பினும் நாவிற்கு இரவின் இளிவந்ததில்

என்ற குறள் அறியாதவர் யார் ?பிச்சை எடுக்கும்போது ஒருவனுடைய கல்வி, கேள்வி,புகழ்,சாதுரியம்,மற்றும் வெற்றி என்ற ஐந்து தேவதைகளும் அவனை விட்டு நிரந்தரமாகப் பிரிந்து மீண்டு வர இயலாத தூரத்துக்கு விலகுகிறார்கள் என்பது தெரியாதா ? அதையும் செய்தான் பெருமாள். அது வாமனாவதாரம். அவன் உத்தமன்.

 

ஆண்டாள்  அண்ணலை உத்தமன்  என்றாள்  . உத்தமன் என்பனுக்கான  உன்னத குணங்கள் எல்லாம் கொண்டவன் கண்ணனே என்பதால். அவன்பேர்  பாடவேண்டுமாம் நாம மகிமை!  கூவிஅழைத்தால் குளிர்ந்துபோவான் கோவிந்தன். யாருக்குமே  தன்பெயரை தன் அன்பர்கள் அழைக்கும்பொழுது  இன்பம் தானே! ஆகவே உத்தமன் பேர்பாடி..

 

நாங்கள் நம் பாவைக்கு, சாற்றி, நீராடினால் = எங்கள் நோன்புக்கு, திருநாமத்தைச் சாற்றிக்கொண்டே நீராடுகிறோம்!

தீங்கின்றி, நாடெல்லாம் திங்கள் மும் மாரி பெய்து = எந்தக் குறைவும் இன்றி, ஒரே இடத்தில் மட்டும் இல்லாமல், நாடு முழுக்க மும்மாரி என்னும் மூன்று மழைகள் பெய்யும்!
ஒரேயடியாக் கொட்டினாலும் பாதகம்! கொட்டவே இல்லை என்றாலும் பாதகம்! அதான் மும்மாரி!

ஓங்கு பெறும் செந்நெல், ஊடு கயல் உகள = இப்படிப் பெய்ததால் விளைந்த நெல்லு! அந்த நெல் வயலின் ஊடே, தண்ணிர் பாய்ந்தபடி இருக்கு!
அதில் கயல் மீன்கள் குதித்து விளையாட..
பூங் குவளைப் போதில் = நெல்வயலே குளம் போல இருக்க, அதில் குவளைப் பூ பூத்துள்ளதாம்  (போது=பூ)
பொறி வண்டு கண் படுப்ப = அந்தக் குவளைப் போதில், சாதாரண வண்டு இல்ல பொறி வண்டு! அது வந்து கண் படுக்குது! ஆனா தூங்கலை!
கண்ணு மட்டுமே படுக்குது! கண் மட்டுமே படுத்தா என்ன அர்த்தம்?!

தேங்காதே, புக்கு இருந்து, சீர்த்த முலை பற்றி வாங்க =  தேக்கி வைக்காமல்  நமக்காக  அதன்  மடி பற்றியதும் 

குடம் நிறைக்கும் வள்ளல் பெரும் பசுக்கள் = குடம் குடமா நிறைக்கும் வள்ளல்கள் என்கிறாள்.நமக்கு தீனி போடுவதைவிடவும்  பதிலுக்கு அவர்களுக்கு வாரிவாரி  வழங்கவேண்டும் என்னும் எண்ணம் கொண்டதால் வள்ளல்.
ஆண்டாளின் ஜீவகாருண்ய சிந்தனையின் வெளிப்பாடு இது  மனிதனை  வள்ளல் என்போம்  இவள் விலங்கினை வள்ளல் என்கிறாள் ஆஹா
* மாடு = செல்வம்! கேடில் விழுச் செல்வம் கல்வி! ஒருவர்க்கு மாடு அல்ல மற்றையவை! -
நீங்காத செல்வம் நிறைந்து = என்னிக்குமே நீங்காத செல்வம், உங்க வாழ்வில் நிறைந்துஇருக்கட்டும்!
நீங்காத செல்வம் = நித்ய விபூதி!
கீதையில் விபூதி யோகம் உண்டு!
விபூதி என்பதற்குச் செல்வம்-எனப் பொருள்!

இந்தப்பாட்டில் கயல்மீன்கள் ஆத்மாக்களாகவும் குவளைமலர் இதயங்களையும்
பொறிவண்டு இறைவனையும் , பசுக்க‌ள் குருவையும், பால் ஞானத்தையும் குறிப்பதாக ஒரு ஆன்மீகப்பெரியவர் கூறக்கேட்டிருக்கிறேன்.


பக்குவமடைந்த ஆத்மாக்கள் (பசுவின் மடியைப்பற்றுவதுபோல) குருவின்காலைப்பிடித்து ஞானப்பாலைப்பெற்று பருகினால் ஆன்ந்த வெள்ளமாம் அது! அவர்களின் இதயகமலத்தில் ஆண்டவன் பொறிவண்டுபோல படுத்து உறங்குவானாம்

 

---

 

 

 

ஓர்தல் = ஆராய்ந்து அறிதல்! தெரிந்து தெளிதல்! ஓர்மையுண்டோ?-மலையாளச்சொல்
ஏல் = ஏற்றுக் கொள்ளல்! மனமறிய அவனை ஏற்றுக் கொள்ளல்!
எம் பாவாய் = என் பெண்ணே,தோழியே...அவனை ஏற்றுக் கொள், தெரிந்து தெளி!

 

மேலும் படிக்க... "உத்தமன் பேர் பாடி!"

மதிநிறைந்த நன்னாளில் மையிட்டெழுதோம் மலரிட்டு நாம் முடியோம்!

முதல்பாசுரம்.

 

பெரியாவாருக்கு  மனமெல்லாம் பூரிப்பு..ஆமாம்  தசரதனும்   வசுதேவனும்  பெற்ற  பெருமையை தான் அடைந்திருக்க்கிறோமே என்று  இல்லையாபின்னே  ! பூமகளே தன் மகளாய் துளசிதளத்தில்  கிடக்க அவளை  அரவணைத்து வளர்த்து அண்ணலைப்பற்றி அழகழகாய்  கதை சொல்லி...இன்று  தன்மகள்  எழுத்தாணியை எடுத்துக்கொண்டு  பாசுரம் எழுதுகிறாளே..என்ன  என்று பார்ப்போம் என அருகில் சென்றார் பெரியாழ்வார

 

மார்கழித் திங்கள், மதி நிறைந்த நன்னாளால்,
நீராடப் போதுவீர், போதுமினோ நேரிழையீர்?
சீர் மல்கும் ஆய்ப்பாடிச் செல்வச் சிறுமீர்காள்!
கூர்வேல் கொடுந்தொழிலன் நந்தகோபன் குமரன்,
ஏர் ஆர்ந்த கண்ணி யசோதை இளம் சிங்கம்,
கார்மேனி, செங்கண், கதிர் மதியம் போல் முகத்தான்!
நாராயண"னே" நமக்"கே" பறை தருவான்!!
பாரோர் புகழப் படிந்து, ஏல்-ஓர் எம் பாவாய்

>+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

 

 

 

மார்கழியின் இரண்டாம் நாள்.பெரியாழ்வாருக்கு மகள்  அடுத்த திருப்பாவை  பாட்டாக என்ன எழுதப்போகிறாள் என்று ஆர்வம். அருகில்போய்  என்னம்மா எழுதுகிறாய் என்று கேட்கவும் தயக்கம். ஏற்கனவே  மகளுக்கு 108 திவ்யதேசபெருமான்களைப்பற்றி தான் கூறியதிலிருந்து  மகளின் மனம்  மாலிடமே மயங்கிவிட்டதை அவர் அறிந்துதான் இருந்தார்.  தான்  அண்ணலைகுழைந்தையாய்  பாவித்து 

 ”முத்தும் மணியும் வயிரமும் நன்பொன்னும்
தத்திப் பதித்துத் தலைப் பெய்தாற் போல் எங்கும்
பத்து விரலும் மணிவண்ணன் பாதங்கள்
ஒத்திட்டிருந்தவா காணீரே
. ”  என்று  பாடிக்கொண்டிருக்க  இவள்  என்னடாவென்றால் அவனை நாயகனாய் அல்லவா வரிக்கிறாள்!

ம்ம் பார்க்கலாம்  இன்னிக்கு என்னதான் எழுதி இருக்கிறாள் என்று.

பெரியாழ்வாரின் மனதைப்புரிந்துகொண்டமாதிரி கோதை  ஓலைச்சுவடியை  அவர் அருகே கொண்டுவந்தாள் 

இன்றைய  பாசுரத்தை பாடட்டுமா அப்பா  என்று கேட்டாள்.

சொல்  கோதை  கண்ணனைப்பற்ரி என்ன சொன்னாலும் இனிக்குமே! அவனுக்கு 
மாணிக்கம் கட்டி வயிரம் இடைகட்டி
ஆணிப் பொன்னால் செய்த வண்ணச் சிறுத் தொட்டில்
பேணி உனக்குப் பிரமன் விடுதந்தான்
மாணிக் குறளனே தாலேலோ
வையம் அளந்தானே தாலேலோ” என்று    ஏழை நான்

பாடினேன்  இந்த  மழைக்கு ஒழுகும் குடிசையில் இருந்துகொண்டு!

“அப்பா! நான் அவனை  உறக்கத்திலிருந்து எழுப்ப  பாடல் எழுதப்போகிறேன்  உங்களை மாதிரி தாலாட்டெல்லாம்  கிடையாது. எழுந்து ஓடிவந்து  அருள் செய்யலேன்னா  தெரியும் சேதி என்பதாக!

அம்மாடி அவன் இறைவன்!

இருக்கட்டுமே அதனால் என்ன? அன்பினால் சிறுபேர்  இட்டூ அழைத்தால் சீறுவானோ?  உனக்கே ஆட்செய்வோம்  மற்றை நம் காமங்கள்  மாற்று என்று  போகப்போக  எழுதி அவனை

என் வசப்படுத்தாமல் போகமாட்டேன்.சரி இன்றைய பாட்டு கேளுங்கள்.

வையத்து வாழ்வீர்காள்! நாமும் நம் பாவைக்குச்
செய்யும் கிரிசைகள் கேளீரோ? பாற்கடலுள்
பையத் துயின்ற பரமன், "அடி" பாடி,
நெய்யுண்ணோம், பாலுண்ணோம், நாட்காலே நீராடி,
மையிட்டு எழுதோம், மலரிட்டு நாம் முடியோம்,
செய்யாதன செய்யோம், தீக் குறளை சென்று ஓதோம்,
ஐயமும் பிச்சையும் ஆந்தனையும் கை காட்டி,
உய்யும் ஆறு என்று எண்ணி, உகந்து, ஏல்-ஓர் எம் பாவாய்

அருமை கோதை     எனக்குப்புரியவில்லை  விளக்கம் சொல்லேன்.

ஆமாம் அப்பா  சும்மா சொல்லாதீர்கள்..

 
என்றும்எனக்குஇனியானை என்மணிவண்ணனை
கன்றின்பின்போக்கினேனென்று அசோதைகழறிய
பொன்திகழ்மாடப் புதுவையர்கோன்பட்டன்சொல்
இன்தமிழ்மாலைகள்வல்லவர்க்கு இடரில்லையே

 என்று  அருளிய உங்களுக்கா  நான் எழுதுவது புரியவில்லை? இந்த பெற்றோர்களுக்குக்குழந்தைகள் முன்பு  தான் குழந்தையாக நிற்பது மிகவும் பிடித்தமான ஒன்றுதானே    போகட்டும் விளக்கம் கேளுங்கள்.

உலகமகா ஜனங்களே  நாம் பாவை நோன்பு  செய்யவேண்டிய விதிகள்(கிரிசைகள்  கர்மயோகம்)  என்னன்ன தெரியுமா  கேளுங்க   பாற்கடலில்   பைய(நாங்க மதுரைக்காரங்க   பையன்னுதான் சொல்வோம் அர்த்தம் தெரியாதவார்களுக்கு மதுரைத்தமிழ்ச்செல்வர்களும் செல்விகளும் விளக்கட்டுமே?:) தூங்கும் பரந்தாமனின் திருவடியைப்பாட,  இதெல்லாம்  செய்யமாட்டோம் நாங்க.அதாவது...

---

* நெய்யுண்ணோம் பாலுண்ணோம் = நெய்யும் பாலும் ஆயர்களின் அடிப்படை உணவு! அதையே உண்ண மாட்டோம், நோன்பு முடியும் வரை- ஏன்?
நெய் சூடு! பால் குளிர்ச்சி! ரெண்டும் கலந்து கலந்து அடிச்சா, நாம மிதப்புல தான் இருப்போம்! ஒன்னும் ஏறாது! அதான் முதலில் உடலைத் தயார் பண்ணனும்

.காலைநேரத்துல தண்ணீர்  ஜில்லுனு இருக்கும்  அதனாலே நாட்காலே நீராடி

மை இட்டு எழுதோம், மலர் இட்டு நாம் முடியோம்! ஏன்?

கண்ணுக்கு மை அழகு! மனக்கண்ணை திறந்து வைத்து மாலவனைப்பார்க்கவேண்டாமோ?அதனால் மை வேண்டாம்.

 நானே ஒரு அழகான பெண் தானே! ஆண்டாள் கொண்டை  அதில் சுற்றும் பூ என்று எத்தனை அழகு! மலரெல்லாம் வேண்டாம். ஏன் அலங்காரம் வேண்டாம் என்கிறேன்? புறச்சிந்தனைக்கு  மனம் போகவேண்டாம் என்றுதான். 

செய்யாதன செய்யோம் = எது செய்யத் தகாதது-ன்னு அடி மனசுக்கு தெரியும்! ஆனா மேல் மனசு செய்ய சொல்லும் ஆனாஅடி மனசில் அவன் இருக்கான் (அந்தர்யாமி, உள்ளத்துள்ளான்)!
! அது செய்யாதே-ன்னு சொல்வதைச் செய்யாம இருப்போம்

---

* தீக் குறளை சென்று ஓதோம்குறளை = குறுகிய
* பாக்களில் குறுகிய வடிவம் உள்ள பா = குறள் பா!
* அவதாரங்களில் குறுகிய வடிவம் உள்ளவன் = குறள் அப்பன் (வாமனன்)!
* அதே போல் குணங்களில், குறுகிய குணம் = குறளை-கோள் சொல்லுதல்!

குறளி என்பது பாண்டி நாட்டு வட்டார வழக்கு!

உள் ஒன்று வைத்து, புறம் ஒன்று பேசல் தவறு.

* ஐயமும் பிச்சையும் ஆந்தனையும் கை காட்டி = ஐயம்= நம்மை ஒத்தவர்களுக்குக் கொடுப்பது!
பிச்சை= நம்மை விட மேல் நிலையில் உள்ள (துறவிகள்)/ கீழ் நிலையில் உள்ள இரப்பவர்களுக்குக் கொடுப்பது! ஆக மொத்தம் கொடுக்கவேண்டும்.இது ஒரு தர்மம். நோன்பிற்கான   அறம்"!

உய்யும் ஆறு என்று எண்ணி = இது நமக்கு உய்யும் வழி!
உகந்து = அதனால் விதியே-ன்னு (நோன்புக்காக மட்டும்) செய்யாது, உகந்து செய்வோம்!
ஏல்-ஓர் எம் பாவாய் =  பாவைப்பெண்களே    வாங்க  எழுந்து!

எப்படி இருக்கு அப்பா?

பெரியாழ்வார்  பிரமிப்பில் என்ன  சொல்லி இருப்பார்?

 

(நாளைமுதல்தினம் ஒரு பாசுரமாக வரும்)

மேலும் படிக்க... "மதிநிறைந்த நன்னாளில் மையிட்டெழுதோம் மலரிட்டு நாம் முடியோம்!"

மாறநேர் நம்பி .

மாறனுரை செற்றதனில் தேனிருந்தான் வாழியே

நம்மாழ்வார் அவதார ப்ரதிநிதியோன் வாழியே

யாமுனாரின் வினையனைத்தும் தான் தரித்தான் வாழியே

அச்சமற மனமகிழ்ச்சி அணைத்திட்டான் வாழியே!

..காழியூர் மன்னார் அனந்தாழ்வார்--

 மாறநேர் நம்பி ஆளவந்தாரின் அந்தரங்க சீடர்களில் முக்கியமானவர். இவர் பஞ்சகுலத்தவர். இவரது சரித்திரம் ஆழ்வார்கள் ஆசாரியர்களின் வாழ்க்கையைப்போலவே போற்றத்தக்கது.

மாறநேர் நம்பி ஒரு முறை மிகவும் பசித்த போது வாய்க்கால் நீரை சேற்றுடன் அள்ளி குடித்தாராம்.. அதைக் கண்டு வியந்து வினவிய ஆளவந்தாரிடம் ‘கஞ்சிக்குக் காத்திருந்தேன் வரவில்லை. எனவே இந்த மண்சுவருக்கு(உடம்பிற்கு) மண்ணிட்டேன்” என்றராம். உலகப்பற்று அறுத்த உத்தமர். தம் உணர்வில், நம்மாழ்வாரை ஒத்திருந்ததால் ‘மாறன்நேர் நம்பி” (மாறனுக்கு இணையான நம்பி) என   அவரை அழைத்த ஆளவந்தார்,” மாறநேர் நம்பியே! இனி நீர் இந்த கிராமத்தில் வயலில் பணி செய்யவேண்டாம் என்னோடு ஸ்ரீரங்கம் வாருங்கள்” என்றார்.

“சுவாமி  நான் தங்கள் அருகில் கூட நிற்கத் தகுதி இல்லாதவன் தாழ்ந்தகுலத்தைச்சேர்ந்தவன்”

“ஜாதி குலம் ஆசாரம் இவைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஞான தேசிகனாய் இருக்கிறாய் அப்பா! இனி நீர் எமது கோஷ்டியில்தான் சேரவேண்டும் “ என்று கட்டளையிட்டார் ஆளவந்தார்.

 குலம் தாங்கு சாதிகள் நாலிலும் கீழ் இழிந்து எத்தனை
நலந்தான் இலாத சண்டாள சண்டாளர்கள் ஆகிலும்
வலம் தாங்கு சக்கரத்து அண்ணல் மணிவண்ண்ற்கு ஆள் என்று உள்
கலந்தார் அடியார் தம் அடியார், எம்அடிகளே
என்ற நம்மாழ்வாரின் பாசுரம் இங்கு சிந்திக்கத்தக்கது.

காவிரிநதிக்கரையில் குடில் அமைத்துக்கொண்டு ஆளவந்தாரையே ஆசாரியராகக்கொண்டு அவருக்கு வழுவிலா அடிமை செய்து வந்தார் மாறநேர்நம்பி.

கீழச்சித்திரை வீதியில் (தற்போது சித்திரைத்தேர் நிற்குமிடத்திற்கருகில்)  திருமாளிகையமைத்து ஒரு பிரவசனக்கூடமும் (உபதேசிக்கும் மண்டபம்) அமைத்தார். மறுநாள் அதற்கு  ஒரு சுத்தப்படுத்தும் வைதீக காரியம் நடத்த உத்தேசித்திருந்தார் ஆளவந்தார்.

 நள்ளிரவில் ஒரு கரிய உருவம் வீட்டினுள் புகுந்து அங்குமிங்கும் அலைந்து எல்லாவற்றையும் நன்கு பார்த்து விட்டு வெளியேறியது. ஆளவந்தார் இதனைப் பார்த்து விட்டார். யாரென கேட்க  முற்படுகையில் அது மாறநேர்நம்பியெனவும், தாம் தாழ்ந்தகுலம் என்பதால் அடுத்த நாள் காலை சுத்தம் செய்யும் வைதீகக்காரியம்  நடந்துவிட்டால் பார்க்க இயலாதாகையினால் இரவே வந்து பார்த்துவிட்டு சென்றதாயும் அறிந்தார். ஆளவந்தார் கண்ணீர் சிந்தினார்.” மாறநேர் நம்பி திருவடிகள் பட்டதே போதும் – இந்த இடம் மிக மிக புனிதமாகிவிட்டது. இனி புனிதப்படுத்துவதற்காக புண்யாஹம் தேவையில்லை” என்று மறுநாள் காலை நடக்கவிருந்த நிகழ்ச்சியினை ரத்து செய்து விட்டார்.


ஆளவந்தாருக்கு ராஜபிளவை நோய் தாக்கியது. தம் ஆச்சார்யனுக்கு ஏற்பட்ட இப்பெரும் தீங்கைக் கண்டு துடித்தார் மாறநேர்நம்பி. அரங்கனிடம் வெகுவாக மன்றாடினார். இறுதியில் வென்றார். அவரது நோயை தாம் பெற்றார் அரங்கனிடம் பிரார்த்தித்து. தமக்கு இந்த ‘ராஜபிளவை’ நோய் வந்தபோது அதனை ‘ஆச்சார்ய பிரஸாதம்’ என்றெண்ணி பெருமிதம் கொண்டார். ஆளவந்தார் மாறநேர்நம்பியிடம் ,”என்னே கருணை என்னே குருபக்தியப்பா உனக்கு! என் பிறவிதனை போக்கவந்த கொடுநோயை நீ எடுத்துக் கொண்டாயே!’ என்று வருத்தப்பட்டாராம். தமது பாட்டனாரும் ஆசாரியாருமான நாதமுனிகளின் தாள்களை மனத்தில் இருத்தியபடியே பெரியபெருமாள் திருவடிகளைச்சேர்ந்தார் ஆளவந்தார்.(பிதா மஹம் நாதமுனிம் ப்ரஸீத மத்வ்ருத்த ம சிந்தயித்வா--ஸ்த்தோத்திர ரத்னம் 65)

மகாஞானியானவரும் மகாபூரணருமான பெரியநம்பிகளால் நீராட்டி, புண்ணுக்கு மருந்திட்டு, உணவு ஊட்டப்பட்டு அன்போடு ஆதரிக்கப்பட்டார் மாறநேர்நம்பிகள்.

“பெரிய நம்பி சுவாமிகளே! தங்கள் பணிவிடைகட்கு  என்னென்று நன்றி கூறுவேன்? நா தழுதழுக்கிறது. அடியேன் இன்னும் மூன்றுநாட்களே தேகவாசம் செய்வேன் ப்ராணப்ரயாண சமயத்தில் கேசவா கோவிந்தா மாதவா என்று கூறி உயிர் பிரிந்தால் என்னுடைய உடலை எரித்து புஷ்கரணியில் தீர்த்தாமாடி வீடு திரும்பவும், அன்றியும் ஆழ்வார்கள் புகழ்பாடும் தருணம் உயிர்பிரிந்தால் உடலை எரித்து கண்டஸ்நானம்(கழுத்தளவு குளியல்) பண்ணிவிட்டு வீடு திரும்பவும். இவை இரண்டுமின்றி ஆச்சாரியன் ஆளவந்தாரின் திருநாமங்களை ஜபித்துக்கொண்டிருக்கையில் உயிர் பிரிந்தால் உத்தம வைஷ்ணவர்களுக்குப் பண்ணுவது போல ப்ரும்மரதமேரருளி அந்திம காரியங்களைச்செய்யவும். ” என்று எடுத்துக்கூறினார்.

மாறநேர் நம்பியின் குருபக்தியைக்கண்டு பெரிய நம்பிகள் மிகவும் வியந்துபோனார்.

அந்த அந்திம நேரமும்  வந்தது.

மாறநேர் நம்பி ஆளவந்தாரையே மனதில் நிறுத்தி அவர் நாமத்தை ஜபித்துக்கொண்டே ஆசாரியன் திருவடியை அடைந்தார்.
மனம் வருந்திய பெரியநம்பி சுவாமிகள், நம்பி கூறியபடி  உயர் அந்தணர்களுக்குச் செய்யும் அந்திமக்காரியங்களை மாறநேர்நம்பிக்குச்செய்ய ஆயத்தமானார்..  ஸம்ஸ்காரங்களனைத்தும் மாறநேர்நம்பிகளுக்கு செய்தார்.
ஆனால் மாறநேர்நம்பிகள் என்ற தாழ்ந்தகுலத்தவருக்கு ஸம்ஸ்காரம் செய்து வைத்தபடியால் இவரை சக அந்தணர்கள் ஒதுக்கினர் தம் சமுதாயத்தினை விட்டு.

. இது குறித்து இராமனுஜர் வினவுகின்றார்.”நம்மிடம்
 தெரிவித்திருந்தால் நாமே சம்ஸ்காரத்தை பூர்த்தி பண்ணியிருப்போமோ  தாங்கள் அபவாதததை ஏற்கவேண்டுமா?” என்று கண்பனித்தார் பாஷ்யக்காரர்.


  ‘ஜடாயுவிற்கு ஸ்ரீராமபிரான் பண்ணவில்லையா? விதுரருக்கு தர்மர் கொள்ளிபோடவில்லையா?.ஜடாயு, விதுரரையும் விட எந்தவிதத்திலும் எந்தன் மாறநம்பி தாழ்ந்தவரில்லை  ..ஸ்ரீராமனையும் யுதிர்ஷ்டிரனையும்விட அடியேன்  அந்த தகுதி உடையவனுமல்லன். பயிலும் சுடரொளி நெடுமார்க்கடிமை பாசுரங்களின் பொருள்பட நடப்பவன் அடியேன். திருவாய்மொழி மறவாது மொழியும் என்னை தூஷிப்பவர்களின் கூச்சல் கடல் ஓசையைப்போல பயனற்றுப்போகும்” என்றார் பெரியநம்பி.

 உடையவரும் மனம் நெகிழ்ந்து பெரிய நம்பியை வணங்கி நின்றார்.
பெரியநம்பி  இப்படிமாறநம்பிக்கு  அந்திமக்காரியங்கள் செய்ததால் ஊர்மக்களின் பகைக்கு ஆளானார்.

திருவரங்கத்தில் நான்கு சித்திரைவீதிகள்(கிழக்கு மேற்கு தெற்கு வடக்கு) நான்கு கோபுரங்களைக்கொண்டது, இந்தவீதிகளில் ஆச்சார்ய புருஷர்கள் என்று அழைக்கப்படும் வைணவசமயத்தலைவர்களின் திருமாளிகைகள் அமைந்துள்ளன. சித்திரைதேரடியும் கிழக்கு சித்திரைவீதியில் இருக்கிறது. தேரடி அருகே பெரியநம்பியின் திருமாளிகையும் அவருக்கென்று சிறு சந்நிதியும்  இன்னமும் உள்ளது.

 அன்று சித்திரைத்தேர்..தேர்த்திருவிழா என்றால்  ஊரே இரண்டுபடும். பெரிய நம்பியின்மீது பகைகொண்டவர்கள் அவர் இல்லத்து  வழியாக தேர் செல்வதை விரும்பவில்லை.. அவர்களின் முணுமுணுப்பை நம்பியின் மகள் அத்துழாய் கேட்டுவிட்டாள்.  மானசீகமாய் நம்பெருமானிடம் வேண்டுகோள் விடுத்தாள்”அரங்கா! என்  தந்தை செய்தது தவறில்லை என்று உனக்குத்தெரியும் அப்படியானால் அவருக்கு தரிசனம் தராமல் உனது தேர் நகரக்கூடாது” என்றாள்.

திருத்தேர் நகராமல் நின்றது.


பின்னர் ஊர்மக்கள் பெரியநம்பிகளின் உயர்ந்தகுணத்தை எம்பெருமானே ஏற்றுக்கொண்டதை அறிந்து தங்கள் தவறினுக்கு  வணங்கி அவரிடம் மன்னிப்புகேட்டார்கள். அவரை அன்போடு  தேருக்கு அழைத்து  வந்தார்கள்.
பெரிய நம்பியும் எம்பெருமானின் தரிசனம் பெற்று பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தார்

 தேர் நின்ற இடமே தேரடியானது. அதன் மிக அருகிலேயே பெரிய நம்பிதிருமாளிகை!   இவை இரண்டையும் திருவரங்கம் கிழக்குச்சித்திரைவீதியில்  இன்றும் காணலாம்!

 எனது இக்கட்டுரையை வெளியிட்ட விஜயபாரதம்  தீபாவளிமலர்2013க்கு நன்றி

 

--

 

. .

--

மேலும் படிக்க... " மாறநேர் நம்பி ."

சேஷ வாகனம்.(சிறுகதை)

 

 

விஜயபாரதம் தீபாவளி மலரில் வந்துள்ள  சிறுகதை  உங்கள் பார்வைக்கு!

 

சேஷ வாகனம்.

.

"ராஜு !இன்னிக்கு  சேஷவாகனமாம் கிளம்புடா போயிட்டுவரலாம்” என்று அழைத்தபடியே  வந்தார் திருமலை.

 

அறுபது வயதிருக்கும்  திருமலை மாமாவிற்கு. சின்னஸ்ரீரங்கத்தில்  திருமலை என்றால் தெரியாதவர்கள் இருக்கமுடியாது. ஊரின் மேல் உள்ள பற்றி்ல் பதவி உயர்வுக்கான தேர்வு எழுத விருப்பமின்றி அருகில் வங்கியில்  கடைசிவரை கிளர்க்காகவே இருந்து  அண்மையில்  பணி ஓய்வு பெற்றவர். சின்ன ஸ்ரீரங்கம் அழகியரங்கன் கோவிலின் வளர்ச்சிக்காக தன்னை அர்ப்பணித்துக்கொண்டிருப்பவர்.நெடுநெடுவென ஆறடி உயரத்தில் ரோஜாப்பூ நிறத்தில் பளிச்சென்ற திருமண் முகத்தில் தெரியும் தேஜசில்  மாமாவே எனக்கு  பெருமாளாகக்காட்சி அளிப்பதுபோலிருந்தது.

கிராமம் என்றில்லாத பெரிய நகரம் என்றுமில்லாத  சற்றே பெரிய சிற்றூர்தான்  சின்ன ஸ்ரீரங்கம்.  ஊருக்கே பெருமை கோவிலால்தான். கோவிலில்  வருடா வருடம் நடக்கும் புரட்டாசிமாத உற்சவம்  ஆரம்பித்துவிட்டது.

 

“இதோ வந்துட்டேன்  ....மாமா,நாதஸ்வரம் யார் வாசிக்கப்போறா?” என்று கேட்டேன் நான்.

 

திருமலைக்கு நாதஸ்வரக்கச்சேரி என்றால் உயிர்  .பொதுவாகவே இசையில் நல்ல ரசனை அவருக்கு.அப்பா   இருந்தவரை அவரும் திருமலைமாமாவும் ராகங்களைப்பற்றி விமர்சனம் செய்து பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். அ்ப்பா    மாரடைப்பில் திடீரென போனதும் நானும் அம்மாவும்  என் வேலை காரணமாய்  இரண்டுவருஷம் முன்புஊரைவிட்டே  போய்விட்டோம் இதுபோல உற்சவ சமயங்களில் மட்டும்  ஊர் வந்து பூட்டிக்கிடக்கிற வீட்டைத்திறந்து  10நாட்களும் தங்கிச்செல்வோம்.  இந்ததடவை அம்மா  வடக்கே தீர்த்தயாத்திரைக்குப்போய்விட்டாள் . தனியே இருக்கும் உணர்வே ஊரில் ஏற்பட சாத்தியமில்லை.

கோயிலில் தினமும் யாராவது ஊர்க்காரர்களின் மண்டகப்படி இருக்கும் ததியாராதனம் நடக்கும் சாப்பாட்டுக்குக்கவலை இல்லை .திருமலை மாமாவின் குடும்பம் இருக்கிறவரை எனக்கு எதற்கும்  கவலை இல்லை. எனது இன்னொரு அப்பா திருமலை மாமா.

 

“யாரோ  தங்கமணின்னு ஒருத்தராம்.. இதல்லாம் என்ன கச்சேரி அந்த நாளில் அனந்தபத்மநாபன் வாசிக்கணும் அதைக்கேக்கணும்” என்றார் சுவாரஸ்யமில்லாமல்.

 

அந்த சமயம் கோவில் வாசலிலிருந்து  பெருமாள் புறப்பாட்டின் வேட்டுச்சத்தம் கேட்டது இல்லாவிட்டால் திருமலை ஒரு புராணமே பாடி இருப்பார்.கோவிலை நோக்கி அவர் முன்னே நடக்க நான் பின் தொடர்ந்தேன்.

முத்தும் ரத்தினமும் மின்ன  வைரங்கள்  ஒளியினை வாரிக்கொட்ட எம்பெருமான் நாகவாகனத்தில்  கண்கொள்ளா காட்சி அளித்தார். படமெடுக்கும்ஐந்துதலை நாகவாகனம் முழுவதும் பொன் பூச்சில்  தகதகத்தது.

‘இருளறியச்சுடர்மணிகள் இமைக்கும் நெற்றி இனத்துத்தி அணிபணம் ஆயிரங்களார்ந்த அரவரசப்பெருஞ்ஜோதி’என்று ஆழ்வார் பாடியதுபோல  நாகத்தலைகள் கண்ணையும் மனதையும் நிறைப்பதை உணர்ந்தேன்.

 

வாகனத்தை  தோளில் சுமந்தபடி ஸ்ரீபாதம் தாங்கிகள் முன்னே  சென்றனர்.   நாங்களும்  கூடவே நடக்க ஆரம்பித்தோம்.

 ராகமாலிகையை நாதஸ்வரத்தில்  இழைத்துக்கொண்டிருந்தார் தங்கமணி.சிவரஞ்சனி  கரகரப்ரியாவைத் தொடர்ந்து  கீரவாணிராகத்தை நாதமாய்க்குழைத்தபோது காதுகளைத்திறந்துகொண்ட நான் கண்களை அப்படியே  அனுபவிக்கும் நோக்கத்தில் மூடிக்கொண்டேன்.

இசைக்குத்தான் எத்தனை கவர்ச்சி.செவிவழிபுகுந்து இதயத்தை வருட இசையால்மட்டுமே முடியும்.ராகமாலிகையில் அடுத்து புன்னாகவராளிராகத்தை வாசித்தபோது மெய் சிலிர்க்க ஆரம்பித்தது. நெஞ்சக்காட்டில் பாம்பு ஒன்று புகுந்து ஆடுகி்றமாதiிரி இருந்தது.
 

தiிடுக்கிட்டுக்கண்விழித்தேன்.
 

எதிரே நாகவாகனத்தில் எம்பெருமான்! ‘என்ன ராஜூ  ஊரைவிட்டுப்போனாலும் என்னை மறக்கவில்லைதானே? ‘என்று குறும்பாய் கேட்பதுபோல இருந்தது. அதெப்படி இருபத்தி ஐந்து வருடம் புரண்ட மண்ணை மறக்கமுடியுமா என்ன? அப்பா சொல்லிக்கொடுத்த ஆழ்வார்பாசுரங்களும்  கீதை உரைகளும் என்னை மேலும் உரம்போட்டு ஊர் நினைவை உற்சாகப்படுத்துமே தவிர மறக்க வைத்துவிடுமா?
நானும்  மகிழ்ச்சிகலந்த பார்வையை அரவணையில் வீற்றிருந்த  எம்பெருமானிடம்  செலுத்தியபோது  ஐந்துதலை நாகம் மெல்ல அசைந்ததுபோல இருந்தது. என்ன! வாகனத்தில் நாகத்தலைகள் எங்காவது  தானாய்அசையுமா?
ஒரு நொடிதான் அசைவு நின்று மறுபடி நாகத்தலைகள் நிமிர்ந்தே நிற்க ஆரம்பித்தது . என்ன இது பிரமையா? மறுபடி நிமிர்ந்தேன் லோகமூர்த்தி சிரித்துக்கொண்டிருந்தார். அப்பாடி எல்லாம் பிரமை வெறும் பிரமைதான்!
 

 .

 

”ராஜூ,போகலாமா? ”திருமலை என் தோளைத்தட்டினார். என்ன ஆயிற்று மாமா முன்பெல்லாம்  கோவிலின் உற்சவம் என்றால்  சந்நிதி வாசலிலேயே  நின்றுகொண்டிருப்பார், அர்ச்சனை , அலங்காரம் பிரசாதம் அம்சை ஆகி விநியோகம்  வரைஎல்லாம் சரிவர நடக்கிறதா என்று  பார்ப்பார். கோயில் ட்ரஸ்டி என்ற முறையில் கணக்குவழக்குகள் எல்லாம் கவனிப்பார் வீதி உலா சமயங்களில் வேதகோஷ்டியோடு தானும் சேர்ந்து நடப்பார். போனவருஷமே மாமா அவ்வளவு உற்சாகமாய் இல்லைதான்  இந்தவருஷம் இன்னமும்  வாடிப்போனவராய் தெரிகிறாரே!

 

‘ஏன் மாமா கச்சேரி அற்புதமா யிருக்கே மனசே இல்லையே கிளம்பறதுக்கு”
 

“கிளம்பு சொல்றேன்.. எனக்கும்மனசே சரியில்லை”நகர ஆரம்பித்தார்.
 

திருமலையின் குரல் சுரத்தில்லாமலிருக்கவும் ‘சரி;என சொல்லி அவரைப்பின் தொடர்ந்தேன்.
 

வழியெல்லாம்  அவர் பேசவே இல்லை திடீரென,”ராஜூ!   உனக்கு சாரநாதபட்டரைத்தெரியுமோல்லியோ என்று கேட்டார்.
 

“தெரியுமே  மாமா .இப்போ  ரண்டுவருஷமா  கோவிலில்  பெருமாளுக்குக்கைங்கர்யம் பண்ணுகிற பட்டப்பா பட்டரின் அண்ணாதானே? நீங்க அடிக்கடி   புகழ்ந்து சொல்லும்  ரெங்கபட்டரின் மருமான் தானே அவர்?”
 

“ஆமா அவரைத்தான் இப்ப  பாக்கப்போறோம்”
 

கீழ் வீதியின் கோடியிலிருந்த  ஒரு வீட்டை அடைந்தோம்.

 

வாசல்திண்ணையில்  விசிறியை  வீசிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்த சாரநாதபட்டர் எங்களைக்கண்டதும் முகம் மலர்ந்தார்.

“வாடா ராஜூ! சென்னைல  ஜோலியாக்கும்?  கல்யாணம்  எப்ப?  ஏதும்  பட்டணத்துல வேற ஜாதிக்காரப்பொண்ணைப் பாத்து வச்சிட்டியா?” என்றார்  கிண்டலும்  உரிமையும் கலந்த குரலில்.

“அதெல்லாம்  பண்ணமாட்டான் ராஜகோபாலன்.. வேதசிரோன்மணியோட பேரன்... அவனும்  வேதம் படிச்சிருக்கான். வேலை நிமித்தம் வெளியூர்போயிட்டானே தவிர அவன் ஊரையும் கோயிலையும் பெருமாளையும் மறக்கிறவன் இல்லை.பெரியவா ஆசிர்வாதம் அவனுக்கு நிறைய இருக்கு. பெருமாளை ஆத்மார்த்தமா  நேசிக்கிறவா தப்பு பண்ணமாட்டா” என்றார் திருமலைமாமா  நறுக் என்ற  குரலில்.

மாமாவின் வார்த்தைகளில் எனக்குப்பெருமையாக இருந்தாலும் அவர் ஏதோ கோபத்தில் இருப்பதை முகம் காட்டியது.

“வாங்கோ  திருமலை என்ன அதிசியம்  தேவரீர் என் குடிசைக்கு  வந்திருக்கிறீர்கள்!  நானும் சேஷ வாகனம் சேவிக்கப்போகாமல்  கால்வலின்னு  திண்ணைலயே  உக்காந்துட்டேன்,.  இப்படி உக்காருங்கோ ரண்டுபேரும்” என்று  அமர்ந்தபடியே வரவேற்றார் 

 

மாமா உட்காராமலேயே,” சாரநாதா! உங்க மாமா முன்னே எழுதிவைச்சிருந்தாரே அந்த சுவடிகளைக்கொடு” என்றார் சற்று  அதட்டலான குரலில்.
 

“என்ன திருமலை  இப்போ திடிர்னு கேக்கறீர்?போனவருஷம் எடுத்துக்கொண்டுபோங்கள்  இங்கே யாருக்கு சுவடியெல்லாம்  படிக்கப்பொறுமை இருக்குன்னு மன்றாடினேன் நீங்க அப்போ  எடுத்துக்கவேஇல்லை”
 

“அது பழையசமாசாரம் ஆனா இப்ப அதைப்பார்த்தாகணும்னு தோன்றது கொண்டுவாயேன்..”
 

்  உள்ளேபோனவர் திரும்பி வருகிற கால்மணி நேரமும் அப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தோம்.

சுவடிகளைப்பெற்றுக்கொண்டு”வரேன்” என்றவர் விருட்டென நடக்க ஆரம்பித்தார்.
 

எனக்கு மாமாவின் செய்கை  புதுமையாய் இருக்கவே”சுவடில என்ன இருக்கு?’ என்று கேட்டேன்.

 

“மாமா பெருமுச்சுவிட்டபடி “நாளைக்கு   வாயேன்,பேசலாம் ” என்றார்

. மாமாவுக்கு என்ன ஆயிற்றுதிடீரென்று?
 

என்னவோ ஆகி இருக்கி்றது இவ்வளவு பதட்டம் அவரை ஆட்கொண்டு நான் பார்த்ததில்லை. பெருமாள் புறப்பாடு என்றால்  வீதி உலா  முடிகிறவரை  பெருமாள்கூடவே இருப்பவர்  இப்படி  சட்டென  தன் வீட்டை நோக்கி நடப்பது வியப்பாகப்பட்டது.

மறுநாள் போனேன்.

“வா  ராஜு.. உட்கார்.. நேத்திக்கு உன்னை ரொம்ப குழப்பிவிட்டுட்டேனோ? எனக்கே  ஏன் அப்படி நடந்துகொண்டேன்னு புரியலைப்பா..”  என்று சொல்லி சிரிக்க முயன்றார். அவர்முன்  மேஜையில் பழைய ஓலைச்சுவடிகள் கிடந்தன.
அவரே தொடர்ந்தார்.”கோயில் முன்னமாதிரி இல்லை ராஜூ.. ரங்கபட்டர் இருந்தவரை  அவரது தொண்ணூறுவயசுவரை கோயிலுக்காக  உழைச்சார் உண்மையான சேவகம் பண்ணினார். அவர் இருந்தவரை கோவில் நிர்வாகத்தில் எந்தக் குளறுபடியும் வரலை.அவர்போனதும் அவருக்கு வாரிசு இல்லாததால் மருமான்கள் இருவரும் போட்டியிட  கால்வலி தொல்லையால் சாரநாதனும் கோவிலுக்கு கைங்கர்யம் பண்ண போகாமல் அடிக்கடி வீட்டோட தங்கிவிட  பட்டப்பா பட்டர் தான் முழுப்பொறுப்பு ஏற்கிறான். அவனுடைய அரசியல்வாதிகளின் சகவாசத்தில் கோயிலில் அக்கிரமம் நடக்கிறது அதைஎனக்குத்தெரியாமல் பட்டப்பா மறைக்கப்பார்க்கிறான்.
இன்னிக்கு நாகவாகனத்தில் இருக்கிறது பழைய பொன் நாகமே இல்லை அதேபோல  வெள்ளீல பண்ணி தங்கமுலாம் பூசி  வச்சிட்டான் பட்டப்பா..  இதெல்லாம் அரசல்புரசலா எனக்குத்தெரிந்துதான் இருக்கிறது ஆனா எதையும் கேட்கமுடியாமல்  அவனோட சமீபத்திய அரசியல் பலம்  என்னைக்கட்டிப்போடறது. ..ஆனா  தெய்வம் எல்லாத்தையும் பாத்துண்டுதான் இருக்கு”

பெருமூச்சுவிட்டு நிறுத்தினார்.

ஓஹோ மாமாவின்  கவலை இதுதானா?

திருமலை  மேலும் பேசத்தொடங்கினார்.”ராஜூ..அதிருக்கட்டும்..இங்கே பாரேன் இது ரங்கபட்டர் எழுதின ஓலைச்சுவடிகள் எனக்கு சுவடி வாசிக்கிற கலை தெரியும் அதான்  நேத்து கேட்டு வாங்கிண்டுவந்தேன் இதுல அவர் தான்  பகவானை நேரில் பார்த்ததை அனுபவிச்சி எழுதி இருக்கார்,..”

“அப்படியா?”

‘ஆமாம் ராஜூ அதுவும் வெறும் சங்குசக்கரத்தோட  இல்லை தலைக்குமேலே குடைபிடிச்சமாதிரி ஐந்துதலை நாகத்தோட    சேஷவாகன உற்சவத்திருநாளில் தரிசித்து இருக்கார்..அண்ணலின் சிரம் மீது நிஜ நாகம் படமெடுத்து ஆடுவதை  அப்படியே வர்ணித்து எழுதி இருக்கிறார் ராஜூ! இதுல ஒரு விசேஷம் என்னன்னா  அந்த சொரூபம் பார்த்ததுமே அவருக்கு  திகைப்பில் வாய் அடைச்சிபோய்டுத்தாம்.   ஊமையாகிப்போனேன்  என் அனுபவத்தை ஒருஓலைச் சுவடியில் எழுதுகிறேன்”ன்னு   அன்னிக்கே என்னிடம் ஜாடையில் சொன்னார் அப்போது நான் இதை  பெரிதாக எண்ணவே இல்லை..”

“இது ரொம்பவே ஆச்சரியம் மாமா?”

“ஆச்சரியம் ஒன்றுமே இல்லை ராஜூ..எங்கோ வெடித்த அணுகுண்டின் கதிர்கள் எங்கோ இருக்கிறவனைத் தாக்கிடறதுன்னு  படிக்கலையா? அதை நம்புகிறாய் இதை நம்பமாட்டாயா?”

என்பிரமை நீங்குமுன்பே அவர் தொடர்ந்தார்.

”ரங்கபட்டர் சிறுவயதுமுதலே கோயில் கைங்கர்யத்தில் ஈடுபட்டவர். அவர் அர்ச்சனை செய்தாலோ  சஹஸ்ரநாமம் சொன்னாலோ கணீரென கேட்கும் ஆத்மார்த்தமாய் செய்வார். அரைகுறையாய் எதையும் செய்யமாட்டார். சேஷவாகனம்  மட்டும் அவர்பொறுப்புதான்  யாரையும் நெருங்கவிடமாட்டார்.
பழையநாளில் விஜயநகர ராஜா  ஒருத்தர்அன்பளிப்பாய்கொடுத்ததாம்  இந்த ஐந்துதலைநாக வாகனம்  முழுக்கச்சொக்கத்தங்கமாம். ரங்கபட்டருக்கு மனசும் கையும் சுத்தம். இந்த ஓலையில் அவர்  எல்லா விவரமும் எழுதி இருக்கிறார்.  வாசிக்கிறேன் கேளேன்..“

திருமலை ஆர்வமாய் வாசிக்க ஆரம்பித்தார்.

‘ இன்னிக்கு சேஷ வாகனம்.வாகனத்தில் பெருமாளை எழுந்தருளப்பண்ணிவிட்டு ஒருமுறை பெருமாளைப்பார்க்கிறேன்..ஸ்வர்ணாபரணங்களும் முத்து ரத்தினமாலைகளும் பெருமாளின் திருமேனியில்  பெருமையுடன்  வீற்றிருக்கின்றன. விருட்சியும் தவனமும் சேர்த்துக்கட்டிய பூமாலையும் மணக்கக்காட்சி அளிக்கிறது..ஐந்துதலையுடன்  படமெடுக்கும் தங்க நாகம்  மின்னுகிறதுஆனாலும் ஏதோ குறை தெரிகிறதே...பூக்களாலேயே  பெருமாளின் முதுக்குப்புறத்தை உயர்த்திக்காட்டவேண்டாமோ? சட்டென கோவில் நந்தவனத்துக்கு ஓடினேன்.புதராய் மண்டிக்கிடந்தது  தாழம்பூ.அப்படியே பறித்துக்கொண்டுவந்து  பெருமாளின்  பின்பக்கமாக சற்று உயரக்காணும்படியாக விசிறிபோல  தாழம்பூவை வைத்து அலங்கரித்தேன் ஆஹா! மனசு குளிர்ந்தது இப்போதுதான்.  என்ன அழகு என்ன அழகு எம்பெருமான்  என்னமுதினைக்கண்ட கண்கள் மற்றொன்றினைக்காணாவே என்று ஆழ்வார்பெருமான் அருளியதும் எத்துணைப்பொருத்தம்!பார்த்துக்கொண்டே இருக்கையில் பெருமானின் தலைக்குமேலே ஐந்து தலைநாகம் அழகாக ஆடியபடி குடைபிடிக்கிறது.  பிரமையோ?  ஊஹும் இல்லை இல்லை நாகம் அப்படியே இருக்கிறது..நிஜ நாகம்!உடம்பே சிலிர்க்கிறது அப்படியே சாஷ்டாங்கமாய் கீழே விழுந்து சேவித்தேன்.”எம்பெருமானே  என்னே உன் கருணை! அலங்கார வாகனத்தை அசல்வாகனமாய் மாற்றிக்காட்டிவிட்டாயே!” கண் நிறைக்க  தரிசித்தேன் ..கண்ணில் நீர் பெருகிப்பார்வையை மறைத்தது துடைத்துக்கொண்டு திரும்பிப்பார்க்கையில் பெருமாள் இருக்கிறார் குடைபிடித்த நாகம் மறைந்திருந்தது.
அதன்பின்பு எனக்கு உடல் தளர்ந்துவிட்டது. படுக்கையில் விழுந்துவிட்டேன்திருநாடேகும் நாளுக்குக்காத்திருக்கிறேன் எம்பெருமான் திருவடியை அடைய சித்தமாகிவிட்டேன் அதற்குமுன்பாக  என் அனுபவத்தை இதில் எழுதி வைக்கிறேன். ‘

திருமலை கண்பனிக்கப்  படித்துமுடித்ததும் எனக்கு நேற்றுஇதேபோல்  படமெடுத்து  தலை நிமிர்த்தி நின்ற   காட்சி நினைவுக்குவந்தது. நான் கண்டதும்  இதைத்தானே!  ்  சேச்சே  ரங்கபட்டர் என்னும் உயர்ந்த ஆத்மா எங்கே நான் எங்கே! பிரமைதான் இதையெல்லாம் மாமாவிடம் சொல்லிப்பெருமையடித்துக்கொள்ளக்  கூடாது.

ஒருவாரம் ஓடிவிட்டது ஆயிற்று நானும் ஊர்போகிற நாள் வந்துவிட்டது.

கோவில் பக்கம்  போனவன் அங்கே நந்தவனத்தின் அருகே பெரிய கூட்டத்தைக்காணவும் திகைப்புடன் அருகில் போனேன்.

“பட்டப்பா  பட்டரை பாம்பு கடிச்சிடுத்து... நந்தவனத்துல தாழம்பூப்புதர்ல தாழம்  பூப்பறிக்க  போனவரை பாம்பு தீண்டியதும் கூப்பாடு போட்ருக்கார்  எல்லாரும் ஓடி வந்தாளாம்.  டவுன் அஸ்பித்ரிக்கு கார்ல  கூட்டிண்டு போய்ருக்கா..ஒருத்தர் பாம்பு நெளிஞ்சி ஓடறதைபபர்த்து  ஆ’ன்னு  வீறிட்டாராம்  .அஞ்சுதலைப்பாம்பாம். அஞ்சுதலைப்பாம்பைப்பார்த்தேன் அதுதான் பட்டரைக்கடிச்சிடுத்துன்னு சொன்னார் ..பெரிய  பாம்பாம் அடிக்க பின்னாடியே  போய்ருக்கா.. அது  தப்பிச்சிப்போய்டுத்துபோல்ருக்கு  பாம்பை அடிக்கப்போனவாளை இன்னும் காணல..பட்டப்பா வேற  உயிருக்கு ஆபத்தான நிலைல இருக்கார்..”

நான் யோசிக்கலானேன்.  தாழம்பூப்புதர்ப்பாம்பென்றால் முன்னர் இரண்டுவருஷம் முன்பு ரங்கபட்டருக்குக்காட்சி அளித்த அதே ஐந்துதலைப்பாம்புதானோ? இங்கிருந்துதானே படமெடுத்து வந்து அவருக்கு அரிய காட்சியைக்கொடுத்தது? உண்மையான பக்தராகிய அவரைத்தீண்டாத நாகம் கோவிலுக்கு துரோகம் செய்யும் பட்டப்பா பட்டரைக்கண்டதும் வெகுண்டு தீண்டி விட்டதோ?

அப்படியானால் நேற்று எனக்கு ரங்கபட்டர் கண்ட அதே காட்சியை பெருமாள் காணவைத்தாரே! கூடவே சி்ன்ன சிரிப்பும் சிரித்துவைத்தாரே!  கலியுகத்தில்  வேறு எவ்விதம் பக்தருக்குக்கடவுள்   பிரசன்னமாகப்போகிறார்? சீறவேண்டிய பாம்பு அடங்கிக்குடை பிடித்ததே அதுவல்லவோ விசேஷம்?
நான் கண்களைத்  துடைத்துக்கொண்டேன்.

****************************************************************

--

 

 

. .

Reply

Forward

    

மேலும் படிக்க... "சேஷ வாகனம்.(சிறுகதை)"